Omslag licht sleets met enkele schaafplekjes en een flauwe vouw; omslag achterop minieme schuifplekjes en een flauw vouwtje; bladzijden schoon, gaaf en wit; één exemplaar als nieuw en ongelezen.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

1. Bolen, Jean Shinoda (gebaseerd op) De griekse mythologie als metafoor voor grondpatronen in ons gedrag. Een korte beschrijving van 8 Griekse goden en 7 Griekse godinnen
Dekapenta/InspirationWorks
2006; 1e druk; 43 blz.; paperback
Omslag achterop minieme schuifplekjes en flauw vouwtje; bladzijden schoon, gaaf en wit, als nieuw en ongelezen.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

2. Helsdingen, R.J. v. Het Duivelskind. Een “nieuw” archetype naar aanleiding van de film De baby van Rosemary
LABAZ, Maassluis
Zonder jaar (ca.1974); 1e druk; 35 blz.; geniet; geïllustreerd met zwart-wit- en kleurenafbeeldingen
Omslag licht sleets; op het voorplat langs de rand een paar witte schaafplekjes en een flauwe verticale vouw; bladzijden schoon, gaaf en wit.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (blz. 7)

Men kan zich afvragen of er ook een Duivelskind als archetype bestaat. Dit hangt er maar van af in hoeverre de Duivel een rol speelt in de collectieve psyche van de mensheid. Voor de religieuze mens is God een realiteit, de Duivel echter een vaag begrip. Men spreekt liever van het Kwaad of het kwade en beschouwt dit als een realiteit.

Merkwaardig is dat vroeger de meeste religieus denkenden het geen bezwaar vonden om God als macht ten goede ook als een persoon te zien, terwijl zij de Duivel als persoon een vreemde gedachte vonden. Toch is het even vreemd om zich God in mensvormige gedaante voor te stellen als om zich de Duivel in mensvormige gedaante voor te stellen.
Dat het kwaad een realiteit is, zal zelfs de niet-religieuze mens erkennen.

De macht van het kwaad — respectievelijk de Duivel — is veel tastbaarder dan de macht van God. De macht van de Duivel ervaren wij in ons leven dagelijks, de macht van God alleen als wij er op letten.
Voor de mensvorm van God pleit de bijbelse uitspraak: “… en Hij schiep de mens naar zijn evenbeeld” (Gen. 27). Op vele plaatsen wordt God “de Vader” genoemd, hetgeen ook een mensvormige gedaante suggereert.
De Duivel treedt in de Bijbel niet alleen in mensvorm op — de Satan —, maar ook als een gevallen engel — Lucifer —, als slang in het paradijs, als draak, als hellemonster enz. Dat God in de meeste godsdiensten als een soort supermens wordt gezien ligt voor de hand, maar er zijn religies zoals het Boeddhisme en het Taoïsme, die geen persoonlijke God kennen: Boeddha was geen God als zodanig en het Tao is een goddelijk begrip maar geen persoonlijke God.
God als vermenselijkte uitbeelding van een macht ten goede vindt zijn tegenspeler in de Duivel als vermenselijkte uitbeelding van een macht ten kwade. Beide machten worden als buiten de mens staande gedacht, die op hem invloed uitoefenen. De mens is de speelbal van goed en kwaad.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

archetypeleer, symbolentaal, morele dualiteit,
innerlijke ontwikkeling, religieuze psychologie, mythologische interpretatie,
collectieve verbeelding, gedragsstructuren, cultuurfilosofie,
zelfkennis, psychodynamiek, persoonlijkheidsmodel