J.J. de Wit, die als eerste in 1903 het heksenproces tegen Entgen Luijten beschreef, kon niet het hele dossier ontcijferen en miste daardoor cruciale gegevens. Sindsdien is het verhaal van Entgen steeds verder van de werkelijkheid komen te staan, culminerend in het toneelstuk (1993) en de roman (2000) ‘De heks van Limborgh’ van Herman Veugelers en de ‘De heks van Limbricht (2021) van Susan Smit.

In ‘Dossier Entgen Luijten’ wordt het ware verhaal beschreven.
Entgen werd niet gearresteerd, maar meldde zich zèlf bij de autoriteiten. Ze liet zich gevangenzetten om van alle verdenkingen verlost worden, en wilde de waterproef ondergaan of desnoods gemarteld worden.
Maar waarom werd er eigenlijk een proces tegen haar gestart?
Wat hadden de vier juristen die drie dagen voor de dood van Entgen in een Sittards logement bij elkaar kwamen samen te bedisselen?

Werd Entgen nu wel of niet gemarteld?
De moord op Entgen wordt in het algemeen als een justitiële moord gezien. Maar is dat logisch? Zijn er andere verklaringen mogelijk?

Hoe verliep de afwikkeling van de nalatenschap van Entgen?

Breder onderzoek van andere archiefstukken geeft antwoord op diverse vragen:

Waren Entgen en jaar man Jacob Bovendeert nu wel of niet in 1650 betrokken bij de Limbrichtse kasteelplunderingen? Welke positie had Jacob in de Limbrichtse gemeenschap, en hoe liep het met hem af? Waarom voerde Entgen in 1668 een smaadproces tegen een dorpsgenoot? Hoe verging het dochter Grietgen na de dood van haar moeder?

Had Entgen kleinkinderen en verder nageslacht?

Uiteindelijk mislukte de poging van Entgen om haar naam te zuiveren jammerlijk, en dreigde ze voor altijd met het predicaat ‘heks’ opgezadeld te blijven.

Met dit boek wordt haar naam gezuiverd en kan er eindelijk gebeuren wat haar laatste wens was, namelijk dat de waarheid over haar verteld zou worden.