Dochters van Lot is een Nederlandstalig non-fictieboek van José Rijnaarts dat zich richt op het taboe en de realiteit van incest in de samenleving. Het boek begint met het blootleggen van het zwijgen rond incest als sociaal probleem: lange tijd werd er weinig gesproken over de ervaringen van meisjes en vrouwen die seksueel misbruikt zijn door familieleden, waardoor de omvang en impact van dit fenomeen grotendeels verborgen bleef. In begrijpelijke taal en met een kritische blik reconstrueert Rijnaarts hoe incest vaak ontkend of weggewuifd werd door wetenschappelijke discoursen en maatschappelijke normen, en waarom dat zwijgen zo schadelijk was voor slachtoffers. Door persoonlijke verhalen, getuigenissen en analyses met elkaar te verweven, laat Rijnaarts zien hoe diepgaand de littekens van incest kunnen zijn — niet alleen fysiek, maar vooral psychologisch en sociaal. Ze beschrijft hoe slachtoffers worstelen met gevoelens van schaamte, schuld en isolatie, en hoe die ervaringen vaak onzichtbaar blijven binnen gezinnen en gemeenschappen. Tegelijkertijd plaatst ze deze individuele verhalen binnen een bredere maatschappelijke context door te verklaren hoe macht, gezinstradities en genderrollen bijdragen aan de normalisering of het verdoezelen van seksueel misbruik binnen families. In het laatste deel onderzoekt Rijnaarts hoe erkenning, hulpverlening en sociale verandering mogelijk zijn. Ze benadrukt dat aandacht voor incest niet alleen een kwestie van individuele therapie is, maar een maatschappelijke verantwoordelijkheid waarbij openheid, begrip en structurele steun cruciaal zijn om slachtoffers te helpen helen en herhaling te voorkomen. Dochters van Lot fungeert daarmee als zowel een kritische analyse als een oproep tot bewustwording en actie ten aanzien van een onderwerp dat lange tijd in de schaduw heeft gestaan.