Door de massale inzet van gevangenen als dwangarbeiders bereikte het gebruik van vervangend geld in de kampen en getto's van het Derde Rijk een hoogtepunt. Er bestonden al eerder speciale betaalmiddelen, maar de zogenaamde 'bonusvouchers', die in bijna alle concentratiekampen werden gebruikt om gevangenen uit heel Europa te motiveren tot steeds hogere productiviteit, namen een prominente positie in. De rol van geld en vervangend geld in de kampen en getto's wordt nu voor het eerst niet alleen door middel van een uitgebreide catalogisering behandeld. Dit boek richt zich hierop als centraal thema van een meer gedetailleerde studie van de historische achtergrond en feiten, die hier voor het eerst worden gepresenteerd. De auteur baseerde zich niet alleen op de omvangrijke hedendaagse historische collectie van de gerenommeerde Berlijnse verzamelaar en onderzoeker Wolfgang Haney als basis voor dit langverwachte onderzoek naar dit hoofdstuk van de Duitse en internationale monetaire geschiedenis, maar verkreeg, samen met historisch bewijsmateriaal uit andere collecties en archieven, ook talrijke nieuwe inzichten. Dit heeft geresulteerd in een compleet nieuwe vorm van documentatie van een cruciaal element in het systeem van naziterreur, met verrassende inzichten en aangrijpende momentopnamen uit de herinneringen van ooggetuigen en de bureaucratie van de uitroeiing. Begin 1945, toen het aantal gevangenen in Duitse concentratiekampen een piek bereikte van meer dan 700.000, stond het systeem al op instorten. Het geld dat aan terreur werd uitgegeven, is tot op de dag van vandaag een stil getuigenis hiervan.