Bijzonderheden
zonder jaar (1890); 2e druk; 1e deel: 243,[1] blz., 2e deel: 260 blz.; heringebonden met behoud van oorspronkelijke rood linnen voor- en achterplatten met goud-, zwart- en blindgestempelde ornamenten, ambachtelijk voorzien van blinde bijkleurende roodlinnen rug en nieuwe oud-papier schutbladen. Een stevig gebonden - niet scheefgelezen - exemplaar
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Randen van de band bleke plekjes en op de nepen licht beduimeld. Bladzijden gaaf schoon en op de titelbladen en eerste bladzijden roestig, overige bladzijden egaal verkleurd met voornamelijk in de marges en op de sneden roestvlekjes (Zie foto).
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Over de band
De eerste druk is gezet naar de voorpublicatie als feuilleton in Het Vaderland. De tweede druk verscheen in november 1890, genaaid in twee delen [3] en gebonden in één (rode) band [4], met twee apart gepagineerde delen. Op het voorplat van de band zijn twee zwarte ornamenten gedrukt, de titel en de auteursnaam zijn in goud; het achterplat heeft blindgestempelde ornamenten in de hoeken. (Van Vliet, H.T.M., Versierde verhalen. De oorspronkelijke boekbanden van Louis Couperus’ werk [1884–1925]).
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (Deel II, Blz. 9 ev.)
"... alleen.... daar hoorde zij de groote klok in de keuken, beneden, hard tikken, onophoudelijk tikken, en een doodelijke angst overviel haar bij de hardheid dier metalen seconden.
Eene doodelijke angst, dat haar geluk zich niet binnen hare ziel zoû laten dwingen, een doodelijke angst, dat onzichtbare machten haar een hellend pad zouden afjagen, terwijl zij
opwaarts wilde, opwaarts .... En toen, een woede, een woede, omdat zij het zoo duidelijk gevoelde en het niet gevoelen wilde en omdat zij te zwak bleef zich krachtig om tewen
den en tegen de onzichtbare machten op te dringen.
II.
Toen Eline den volgenden morgen wakker werd, was zij betrekkelijk kalm. Zij was moê en had een weinig hoofdpijn,
maar heur ellende bleef haar alleen bij als de herinnering aan een somberen droom, omdat zij er zich niet in verdiepte.... zij huiverde dit te doen. Neen, zij zoû nu weer zich
zelve worden ; zij zoû zich nooit meer laten medeslepen door zulke afschuwelijke nachtmerries, die haar alleen in een afgrond van smart wilden storten, omdat zij niet sliep : ...
Het was niets dan dat ze was onwel, ze sliep slecht, en in die slapelooze, stille nachten rezen dan al die spooksels op ....zij zoû met dokter Reijer spreken over hare insomnies : o, zij
voelde zich verlucht en verruimd, nu zij, na nog een weinig te zijn ingedommeld, het vale daglicht door de gordijnen zag schemeren. Zij stond vroeg op, stoeide beneden met Ben,
bracht als naar gewoonte Vincent zijne chocolade en zijn kadetje, overliet eene oplettendheid, die zij nooit aan Mina en zij zag met Betsy de catalogussen en de stalen na .... Zooveel fijne tafellakens, zooveel fijne servetten van zooveel, en dan gewone, voor iederen dag, van zooveel.... en nog van die beeldige slopen met geborduurde letters van zooveel ; die waren niet duur in de Louvre: Betsy moest bedenken, ze behoorde nu goed op de dubbeltjes te gaan letten .... En dan, in dien anderen catalogus, van die aardige theedoekjes ....

Intusschen dwarrelden hare gedachten verstrooid heen en weêr, en diep in haar ziel bleef eene somberheid liggen, als een zwarte modder op den grond van een meer, schijnbaar
onbewogen en blauw. Toch spande zij al hare zielskracht in en Betsy merkte onder de beraadslagingen niets. Daarna ging Eline naar boven, naar Vincent; zij wilde hem een grooten
brief brengen, die voor hem gekomen was.
Hij lag als steeds in zijn Turkschen chambercloak op den divan. Toch kwam hij langzamerhand bij : Dokter Reijer had hem zelfs verklaard, dat hij nu eene kleine wandeling zou
kunnen maken, maar zijne rust was hem te lief geworden, en hij ..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Zoekwoorden
Nederlandse letterkunde, literaire kritiek, modernisme, esthetica, poëtica, interbellum, literaire stroming, burgerlijke moraal, noodlot, psychologisch portret, cultuurgeschiedenis, sociale conventies
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻