༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Omslag vanuit de randen verkleurd en beduimeld. Rugje iets beschadigd. Rand voorkant iets beschadigd (zie foto). Bladzijden gaaf en licht verschoten met een enkele vingerafdruk in de marge. Voorop boven een handgeschreven opmerking ( 'M. te lang' ??) Een stevig exemplaar.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (p. 5 ev.)

BETJE.
't Is toch wel hard vind ik!
FRANS.
Je weet hoe vader is... en dat duurt nu al acht
jaar lang.
BETJE.
Ja! onze Karel was net vier jaar toen Willem naar
zee ging.
FRANS.
Waar is dielaatste brief... ik wil hem nog eens nalezen...
je hebt hem t laatst gehad.
BETJE. /
Hier in 't kistje bij de anderen (gaat naar de kast
waar de cassette op staat) Hé, dat is raar!
FRANS.
Wat dan?
BETJE.
Ben jij aan het kistje geweest?
FRANS.
Waarom?
BETJE.
Wel, omdat het open is.
FRANS.
Enje hebt den sleutel altoos in je zak!
BETJE.
Dat weet ik wel!... daarom juist verwondert het me...
daar heb je dien treurigen brief...
FRANS.
Geefeens hier! (opent die) „Batavia 30 November 1864."
BETJE.
Dat is nu al vijf maanden geleden.
FRANS, lezende.
„Waarde broeder en zuster! Gij zult wel verwonderd
„zijn een brief van eene andere hand dan de mijne te
„ ontvangen , maar de dokter heeft mij elke beweging
„verboden en een vriend schrijft u deze regels. Ik leg
„ in het hospitaal. In ons eerste gevecht aan boord van
„ de Medusa heb ik eene zware wond aan het hoofd
„ ontvangen: er sprong een granaat van den vijand op
„de hoogte van de valreep die mij zoo goed als dood
„op den grond wierp. Dank zij onze brave dokter, ben
„ ik er doorgekomen, maar door vermoeijenissen in ons
„laatste gevecht, waar ik tot de landingstroepen be
„ hoorde , nu weer ingestort. De dokter behandelt me
als een kind, zoodat ik wel merk dat het gaauw met
„me gedaan zal zijn, men geeft me alles toe, omdat
men begrijpt , dat er toch geen helpen meer aan is "
BETJE.
Arme Willem!
FRANS.
„Ik ben niet bang om te sterven, want aan boord
„heb ik den dood zoo dikwijls voor oogen gehad, dat
„me die geen vrees meer aanjaagt. Alléén drukt het
„me, dat vader me geen vergiffenis wil schenken ; t is
„waar, ik heb die niet verdiend, want ikheb tegen Gods
„gebod gezondigd, dat zegt : „Eert uwen vader en uwe
„moeder...." en nu ik sterven ga troost mij de gedachte ,
„dat ik daarboven, bij Onzen Lieven Heer , mijne arme
„moeder zal aantreffen en zij mij misschienniet verstooten
„zal, als ze mijn berouw en mijne tranen ziet.
Je „zult wel denken, wat is Willem vroomgeworden, maar
„als men acht jaren met een bezwaard geweten op den
„grooten oceaan heeft gedobberd , en thansden dood voor
„oogen heeft, dan voelt men zoo iets in t hart, dat
„men niet beschrijven kan. Vaarwel goede broer, vaarwel
„ lieve zuster, de dokter verbiedt me langer te dicteren ;
„zeg vader dat ik sterf met zijn naam op de lippen en
„denkt aan uw broer die je niet weer zult zien. Willem
„van Balen".
BETJE, na eene kleine stilte.
We moeten vader dien brief voorlezen.
FRANS.
Ik durf niet!.... Herinner je je dan niet hoe hevig hij
tegen me uitviel toen ik hem Willem's eersten brief liet
zien.... nu vijf jaren geleden.
BETJE.
Ja! maar de tijd doet wonderen, en als hij nu wer
kelijk gestorven is, is het dan geen misdaad vader er
onkundig van te laten.
FRANS.
Ik heb nog altijd hoop.... meer dan twintigmalenben
ik gaan informeren aan het Ministerie van marine en
men had er geen doodbericht van hem ontvangen....
zou je denken dat ik er anders vadernietvangesproken
zou hebben ?....
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Recensie
(De Vlaamsche Kunstbode. Jaargang 5 (1875)

"Dienzelfden avond maakten we ook kennis met eene dramatische schets van den uitstekenden acteur Rosier Faassen namelijk ‘De militaire Willemsorde.’ We zouden bijna geneigd zijn de stelling uit te spreken, dat men acteur en geletterde tevens moet zijn om een flink stuk te bouwen. De dramatische schets van den heer Faassen is aandoenlijk lief. Het is een greep uit het leven, zoo natuurlijk, zoo waar, dat niet één enkel woord, ééne enkele gedachte ons overdreven toeschijnt. Het stukje is klein maar rein; het boeit van 't begin tot het einde, en hoewel dergelijke tafereeltjes, juist door de beknoptheid, wel eens mank gaan aan eene zekere ‘ongeacheveerdheid’ is dit een kabinetstukje waaraan niet één pennestreek ontbreekt, en waardoor beurtelings een traan in 't oog parelt of eәn lach om den mond speelt...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Zoekwoorden
Nederlandse letterkunde, cultuurgeschiedenis, sociale geschiedenis, vaderlandsliefde, militaire eer, patriottisme, burgerdeugd, podiumtekst, historisch drama, negentiende-eeuws theater, morele thematiek, reeksuitgave
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻