Dorus, de hoofdpersoon, is een stille, vriendelijke timmerman die in een klein dorp leeft. Hij valt op doordat hij anders is dan de mensen om hem heen: hij is rustig, teruggetrokken en lijkt weinig belangstelling te hebben voor de dingen die andere mannen bezig houden, zoals romantiek, seksualiteit of status. Dorus leeft eenvoudig, werkt hard en helpt graag anderen. Door zijn rustige aard blijft hij altijd een beetje een buitenstaander in het dorp.

Dorus houdt van orde en stilte — serenitas betekent ook ‘kalmte’ of ‘gemoedsrust’. Hij probeert zo veel mogelijk in harmonie te leven, zonder conflicten en zonder verlangens die hem uit balans brengen. Toch botst hij steeds met de verwachtingen van de dorpsgemeenschap, vooral wanneer anderen van hem verwachten dat hij “normaal” verliefd wordt of een vrouw zoekt.

Het verhaal volgt vooral zijn innerlijke leven: zijn observaties, zijn onbegrip over menselijke hartstochten, en zijn worsteling met gevoelens die hij zelf niet goed kent. Dorus lijkt emotioneel én lichamelijk anders te zijn — iets wat hij niet zelf benoemt maar wat hem sociaal geïsoleerd houdt.

Op een warme zomeravond wordt Dorus plotseling aangereden en sterft. Pas tijdens het onderzoek na zijn dood ontdekken mensen dat Dorus lichamelijk onvolgroeid was. Dat verklaart achteraf voor de dorpsbewoners waarom hij nooit voldeed aan het beeld van een “normale” man.

De roman eindigt met een gevoel van mild verdriet en reflectie: Dorus leefde eenvoudig en goedhartig, maar werd nooit echt begrepen door anderen. Hij vond zijn eigen vorm van sereniteit — maar die maakte hem ook eenzaam.