Autobiografie van Gabriel García Márquez, 'Leven om het te vertellen'. Een fascinerend zelfportret van de Nobelprijswinnaar, waarin hij terugblikt op zijn jeugd en de gebeurtenissen die hem tot schrijver hebben gemaakt. Een must-read voor liefhebbers van Márquez' werk.

Tegen de nadrukkelijke wens van zijn vader in verlaat Gabriel García Marques de universitaire studie. Zijn vader was ook gestopt met de studie (medicijnen) en hij hoopte dat zijn zoon het wel zou redden. Het was voor zijn vader dus een bittere pil dat zijn zoon zijn voorbeeld volgde. Moeder deed nog wel haar best, maar de zoon was niet te vermurwen.
Via het ambacht van verslaggever leerde Marquez schrijven. Ondertussen ontmoette hij mensen die zijn passie om te schrijven aanwakkerden. Zijn baas bij de krant wist hem te prikkelen om feuilletonverslagen van gebeurtenissen te schrijven, die de verkoopcijfers van de krant aanmerkelijk vergrootten. Het geschenk van het boek Mrs. Dalloway van Virginia Woolf in een Spaanse vertaling deed de rest.
Het boek is boeiend omdat het op literair niveau het leven in Colombia in de jaren vijftig schetst.
Is het opschepperij, zoals wordt gesuggereerd of is hier daadwerkelijk een groot schrijver in de maak die maatschappelijk al indruk weet te maken? Voor mij het laatste. Gabriel García Marquez gebruikt zijn schrijverstalent ook in dit boek. Uit alles blijkt zijn fanatisme om een goede schrijver te worden. Ook al krijgt hij slecht betaald voor zijn artikelen, hij blijft schrijven. Het resultaat mag er zijn. Zijn boeken zijn uiteindelijk wereldberoemd geworden en hebben ook talloze lofprijzingen opgeleverd.
Ik weet nog dat ik 'Honderd jaar eenzaamheid' in 1973 las en het was een cultuurshock, maar iedereen die een beetje van boekenlezen hield, ging het boek lezen.
Ik raad dit boek ook gewoon aan als een roman te lezen.