༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Band sleets: vergeeld (rug bruin). Bovenste rugeinde licht beschadigd. Bladzijden schoon gaaf en egaal enigszins verschoten. Op het eerste schutblad een ex libris (F. de Valk).
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Provenance
Ex libris op het eerste schutblad: F. de Valk.

Joan Grant (1907–1989)
Schrijfster van reïncarnatieromans en grondlegger van het “Far Memory”-genre

Joan Marshall Grant werd geboren op 12 april 1907 in Londen. Zij groeide uit tot een van de meest opmerkelijke auteurs binnen de twintigste-eeuwse spirituele literatuur. Anders dan traditionele historisch romanschrijvers presenteerde Grant haar boeken niet als fictie, maar als herinneringen aan vorige levens — wat zij zelf aanduidde met de term “far memory”.

Haar werk vormt een samenhangende cyclus van reïncarnatieromans waarin één ziel zich door verschillende historische tijdperken ontwikkelt.
Jeugd en het ontstaan van “Far Memory”

Volgens Grant begon zij als kind al spontane herinneringen te ervaren aan andere tijden en plaatsen. Zij beschreef deze ervaringen niet als fantasie, maar als daadwerkelijke herinneringen die zij later systematisch leerde oproepen.

Haar eerste echtgenoot, de psychiater Leslie Grant, stimuleerde haar om deze herinneringen te onderzoeken en op schrift te stellen. Hieruit ontstond haar literaire project: het beschrijven van opeenvolgende incarnaties als spirituele ontwikkelingsfasen.

Doorbraak: Winged Pharaoh (1937)
Haar internationale doorbraak kwam met Winged Pharaoh, waarin zij het leven beschrijft van een vrouwelijke farao in het oude Egypte. Dit boek vestigde haar reputatie als auteur van spirituele historische romans. De centrale thema’s die hier worden geïntroduceerd — macht, inwijding, karma en verantwoordelijkheid — keren in latere boeken telkens terug, maar in andere culturele en morele contexten.

Mijn leven als Carola (1961)
Een sleutelwerk in haar zielsontwikkeling
Binnen Grants oeuvre neemt Life as Carola (Nederlandse titel: Mijn leven als Carola) een bijzondere plaats in.

Historische setting
Het verhaal speelt zich af in het Romeinse Rijk in de eerste eeuw na Christus, in een tijd van religieuze omwenteling en politieke spanning. De hoofdpersoon, Carola, groeit op binnen de aristocratie en wordt geconfronteerd met morele keuzes, machtsstructuren en de opkomst van nieuwe religieuze ideeën.

Spirituele betekenis binnen haar oeuvre
Waar Winged Pharaoh draait om esoterische inwijding en sacrale macht, verschuift in Carola het accent naar: innerlijke gewetensvorming, persoonlijke verantwoordelijkheid, morele rijping, confrontatie met religieuze verandering,
In Grants interpretatie vertegenwoordigt Carola een fase waarin de ziel niet langer vanuit tempelwijsheid en mysteriekennis handelt, maar leert functioneren binnen een complexe maatschappelijke werkelijkheid.

Literaire kenmerken
Carola onderscheidt zich door:
psychologische verdieping
aandacht voor innerlijke twijfel en gewetensconflict
subtielere spiritualiteit dan in haar Egyptische romans
Het boek is minder uitgesproken mystiek dan Winged Pharaoh, maar juist daardoor menselijker en introspectiever. Carola worstelt niet alleen met uiterlijke gebeurtenissen, maar vooral met haar innerlijke houding tegenover macht, geloof en verantwoordelijkheid.
Binnen Grants spirituele ontwikkelingslijn kan Carola worden gezien als een overgangsfase van mysterie-inwijding naar ethische volwassenheid.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (p. 122)
“Zoolang ik mijn vader uit den weg bleef, liet hij me in het stroo naast den koestal slapen, en elken avond werd daar een kom eten gezet, wanneer de dieren gevoederd waren. ’t Is voor een dwerg moeilijk in zijn onderhoud te voorzien, maar het lukte me werk in de herberg te krijgen, waar ik de stallen schoonmaakte en op de muilezels paste. De herbergier zei me, dat een muilezel mij nooit kwaad zou doen, omdat wij allebei kinderen van denzelfden vader waren; en wanneer hij zag, dat er een naar me probeerde te schoppen, terwijl ik hem schoonmaakte, lachte hij en zei, dat er ruzie was in Satan’s kinderkamer.

Toen ik dertien was, overnachtte daar een welvarende troep reizende speellieden, die op weg waren naar de dichtstbijzijnde groote stad. Een van hen zag me, toen ik de lastdieren kwam halen om ze naar het erf te brengen. Hij moet van den waard gehoord hebben, wie ik was, want dien avond laat hoorde ik mijn vader me roepen. Ik dacht, dat hij van plan was me weer te slaan, maar het was om me te vertellen, dat hij eindelijk een nuttig gebruik gevonden had voor zijn eenigen zoon en dat hij me voor twintig zilverstukken verkocht had aan de rondtrekkende speellieden. Ik kon niet begrijpen, waarom die me zouden willen hebben, want eerst later hoorde ik, dat speellieden altijd blij zijn een dwerg te vinden, wiens geest de mismaaktheid van zijn lichaam niet deelt, om hem voor potsenmaker op te leiden.

Tot dien tijd had ik alles, wat ik kon, gedaan om te vergeten, dat ik anders was dan andere menschen; ik trachtte zelfs altijd in de schaduw te loopen, opdat mijn schaduw me niet aan mezelf kon herinneren. Nu daarentegen mocht ik nooit vergeten, dat ik een dwerg was, want het was mijn beroep geworden. Ik moest half-roode, half-gele kleeren dragen, en mijn bochel werd met paardenhaar opgevuld, om hem nog monsterachtiger te maken. Ik kon me niet langer voor menschen verbergen als ze me bespotten: ik moest alles doen om hen te laten lachen en tot ik bij de pinken”
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment (p. 175)
“kracht zou mijn kracht zijn; haar vredigheid mijn vredigheid.

Toen trad een oude man, die dichter bij mij was geweest dan zij in dezen langen stoet, tusschen ons in. Hij was lang, had een scherp besneden gezicht en droeg den hoofdtooi van een aanvoerder in Pharao’s leger, uit den tijd toen, hoewel de tempels in Egypte de geweldigste waren, door den mensch gebouwd, het Licht daarin laag brandde op de altaren en het kwaad woonde in de heiligdommen. Ik wist, dat hij een strijder geweest was voor het Licht. Hij wees mij zijn zwaard; de kling was donker, alsof zij in den rook van een vlam gehouden was: ik wist, dat hij met een wapen der duisternis voor het Licht gestreden had. Het zwaard was tusschen mij en het meisje uit het veel oudere Egypte. Ik wist, al weet ik niet hoe ik het wist, dat slechts wanneer de kling tusschen ons niet langer bezoedeld was, ik den lotus uit haar hand kon ontvangen; en dat wanneer ik hem ontving, zij en ik weder één zouden zijn.

Het meisje met den lotus, en de krijgsman, schreden voort. Tusschen hen in was een vrouw, die mij aansprak en zeide: „Ge zijt niet gereed om de kennis te ontvangen, die ge eens bezat, noch zult ge die ontvangen alvorens datgene, wat haar van u verwijderd houdt, ongedaan gemaakt is. Ik ben gij, doch sinds dien tijd en hetgeen ik leerde, moogt gij weten. Wanneer ge ontwaakt, zal hetgeen ik weet deel van Carola zijn. Ge zult u niet herinneren hoe ge het weet, doch de dingen, die duister voor u gehouden zijn, zullen duidelijk gemaakt worden. Ge zult niet in staat zijn te verklaren hoe ge weet, dat ge deze ervaring verkreeg, doch niet langer zult ge staan op de splitsing van twee paden en u afvragen welk te kiezen. Ge zult zien dat het rechtsche leidt naar de heuvels, en het linksche naar een moeras, waar de dooden vergaan…

Ik ontwaakte; en de herinnering aan mijn visioen was sterk in mij. Het was alsof ik blind geweest was en nu kon zien; alsof ik doof geweest was en nu kon hooren; alsof ik kreupel geweest was en nu met den wind om ’t hardst”
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Zoekwoorden
gnosis, hermetisme, kosmologie, openbaring, innerlijke mens, correspondenties, spirituele autobiografie, karmaleer, esoterische roman, bewustzijn, zielsontwikkeling, antieke cultuur
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻