Rome: verguisd als zetel van een barbaars en decadent imperialisme, als centrum van een verstikkend katholicisme, als hoofdstad van de meest maffiose staat van Europa. Rome: bejubeld als symbool van de duizendjarige continuïteit van de westerse beschaving, als bakermat van humanisme, renaissance, barok en classicisme, als plaats waar het verleden zichtbaar en voelbaar is zoals nergens anders. Over geen stad op deze aarde is, al tweeduizend jaar lang, zoveel geschreven. Geen stad heeft zo consequent een beeld van zichzelf geschapen, juist om voor zichzelf een positie te verkrijgen en ook te behouden die in wereldhistorisch perspectief uniek mag heten.
De retoriek van Rome heeft gestalte gekregen in talloze verhalen over de stad. Verhalen in woorden: romans, gedichten, reisherinneringen en geschiedenissen. Verhalen in beelden: architectuur, schilderkunst en film. Beeld en zelf-beeld van Rome zijn een in de cultuurgeschiedenis unieke symbiose aangegaan, Rome en zijn retoriek zijn een fascinerende tweeëenheid geworden: de stoffelijke stad en de verhalen erover veranderen weliswaar, maar houden elkaar steeds in stand.
Dit boek, geschreven door een van Nederlands bekendste Rome-kenners, ontleedt via drie originele invalshoeken – vereeuwigen, vieren, bejubelen – de geschiedenis van deze interactie. Bewoners en bezoekers komen aan het woord, vanaf het begin van onze jaartelling tot nu. Hun woorden worden verklaard vanuit hun achtergrond: in concrete machtspolitiek, in cultuurkritiek, in escapisme, in het westerse zoeken naar wortels. In de analyse van al die verhalen en beelden wordt de kracht zichtbaar van een retoriek die erin slaagde een stad ‘eeuwig’ te maken.