Tussen het eind van de negentiende eeuw en het begin van de twintigste eeuw introduceerde de Art Nouveau artistieke en culturele vernieuwingen in Europa en de Verenigde Staten. Deze verreikende, internationale tendens had verschillende benamingen en interpretaties door heel Europa: Oostenrijk (Sezessionsslil), Duitsland (Jugendstil), Nederland (Nieuwe Kunst), Spanje (Modernismo), Engeland en Schotland (Modern Style), Frankrijk en België (Art Nouveau) en Italië (Liberty of Stile Floreale). Ze vernieuwde de meest uiteenlopende takken van de kunst, van de schilderkunst tot de grafische kunst en reclameprenten, en drukte zich vooral en veelbetekenend uit in de architectuur, toegepaste kunst en binnenhuisdecoraties. In reactie op het academisme, het eclecticisme en op het verval van het industriële product, herontdekten veel Art Nouveau-meesters - waaronder Van de Velde, Tiffany, Klimt, Horta, Beardsley, Guimard en Mackintosh - het verband tussen kunst en natuur, geïnspireerd op het linearisme en op de kronkelende, elegante en dynamische vormen van bloemen, planten en vrouwelijke figuren. Tegelijkertijd werden de mogelijkheden van de industriële vormgeving verkend met gebruik van moderne materialen als ijzer, glas en cement, waardoor een organisch geheel tussen structuur, decoratie en meubilair werd gecreëerd. In het licht van de innovatie vestigde en verspreidde de Art Nouveau haar eigen stijl door middel van tijdschriften, tentoonstellingen en ambachtswerkplaatsen, waaronder die van Dresden, München en Wenen, die beschouwd worden als de wortels van het moderne design.