De agogiek van dit boek - dus van de concrete sociale dienstverlening - begint bij het verhaal en eindigt bij de definitie. Want het is een agogiek voor helpers-aan-de-basis, generalisten van de nulde of eerste lijn, dienstverleners in allerlei maatschappelijke sectoren. Het is de bedoeling hun positie-onderaan verhalend te verhelderen en hun verhalen agogisch meer gelding te verschaffen door ze theorievormend te doen zijn.
De geschiedenis en praktijk van het helpen, leren dat veel van de helpers hun 'gewone' verhaal steeds minder kwijt kunnen: ze raken de draad van hun eigen verhaal kwijt in de agogische duidingen en theorieën. Gericht zoeken naar menselijk aanvaardbare manieren om concrete diensten te verlenen stoot op wantrouwig-kritische analyses, die concreet handelen verhinderen of onderwaarderen.
Daarom is zin en doel van deze agogiek: werkers aan de basis helpen 'op verhaal' te komen door de draad weer op te nemen bij het 'gewone' helpen van alledag. Vanuit dit vertrekpunt - vanuit 'het verhaal van dienstbetoon'- wordt een poging ondernomen, het 'verhaal van de concrete sociale dienstverlening' te vertellen, c.q. een nieuwe agogische theorie te formuleren.
Als dat lukt, kan de sociale dienstverlener, gesteund door deze theorie zijn 'eigen verhaal' vertellen en het theoretisch een plaats geven in het 'hele verhaal' van het helpen. Daarmee is dan weer recht gezet, wat in de geschiedenis van het helpen, een op zijn kop gezette, omgekeerde wereld was. In dienst van concrete hulp aan mensen!