Bekroond met de Prix Femina 2022. Claudie Hunzinger weet als geen ander de schoonheid van de natuur en het lot van wezens te verwoorden.\n\n‘Het gebeurt zelden dat ik tijdens het lezen van een roman al denk: dit boek moet ik, of nee, zal ik ooit herlezen. Soms keerde ik een alinea, een bladzijde, een heel hoofdstuk terug. Van Een hond aan mijn tafel gaat een wonderlijke betovering uit, met zinnen en gedachten om in te lijsten.’\nBart Moeyaert\n\nSophie, een schrijfster, woont met haar metgezel Grieg in een afgelegen hut aan de rand van een bos in de Vogezen. Als Sophie niet aan het schrijven is dwaalt ze door het bos, de weilanden en de bergen. Grieg brengt zijn tijd door in zijn tot bibliotheek omgebouwde kamer, verslindt boeken en gaat nauwelijks meer de deur uit. Sophie neemt soms de trein naar grote steden om haar boeken te promoten.\n\nOp een avond verschijnt er een jonge hond, die met haar gebroken ketting een wrang verhaal met zich meesleept, aan de deur van het echtpaar. Waar komt dit gewonde beest vandaan? Wat heeft zij meegemaakt? Sophie en Grieg besluiten haar te adopteren. Of misschien is het andersom? De hond brengt vreugde in het huishouden. Terwijl de planeet overal in brand staat en in een neerwaartse spiraal terechtkomt, vormt het trio een geheel met de dieren en het bos.\n\nIn prachtige taal deelt Claudie Hunzinger met ons momenten van genade, waarin de mens wordt bezield door een aardse kracht, zich bewust van het kleinste grassprietje dat trilt.\n\n‘Een prachtige roman die sterke banden legt tussen literatuur en het milieu.’\nLe Figaro\n\n‘Een schitterende roman.’\nLe Temps\n\n‘Een hond aan mijn tafel is een hymne aan de tederheid van een vrij en opstandig koppel dat zich verzet tegen de verwoestingen van leeftijd en de slijtage van de tijd. Als je zoveel feeën aan je tafel uitnodigt, kun je alleen maar een geweldig boek schrijven – dat een literaire prijs verdient vanwege al het geluk dat het ons biedt.’\nLes Echos\n\n‘Dit ietwat gekke boek, vol fantasie, is een uitnodiging om een ​​stap opzij te zetten, een ode aan de natuur, aan het leven, aan de poëzie, het bewijs dat schrijven niet tevergeefs is.’\nFrance Info\n\nClaudie Hunzinger (1940) is schrijver en beeldend kunstenaar. In 1964 ontmoette ze Francis Hunzinger, die zich na zijn studie op een boerderij in de Vogezen vestigde om schapen te fokken. Daar wonen ze tot op de dag van vandaag. Ze hebben twee kinderen. Hun ezel heet Utopia. De natuur is dan ook zeer aanwezig in zowel haar kunst als in haar schrijven. In november 2019 won ze de Prix Décembre voor haar roman Les Grands Cerfs. In 2022 won ze de Prix Femina voor Een hond aan mijn tafel.