'De koning te rijk' is geboren uit onzekerheid en een behoefte aan plaatsbepaling van het christendom in heden en verleden. Dat christendom heeft zo lang en zo vaak gezegd, een 'woord voor de wereld' te hebben. Maar staat het niet meestal aan de kant van die machten, die de oude gang van zaken onder ons mensen proberen te handhaven? De kerken zeggen, dat zij niet hun eigen woord spreken uit een rijkdom van geestelijk, door de eeuwen heen overgeërfd leven, maar dat zij niet anders willen dan Christus' rijkdom doorgeven. Wij kunnen aannemen, dat zij bij dat uitgangspunt nog te goeder trouw zijn. Maar daarmee is nog niet het zwijgen opgelegd aan de vraag, of die kerken en dat christendom in feite toch niet hun eigen rijkdom, hun eigen wijsheid verkondigen. De christenen lijken zich soms wel erg gemakkelijk te verbeelden, dat zij 'rustig temidden van de woedende golven' zijn, omdat zij als het ware substantie hebben, stevigheid, iets dat door de tijd niet kan worden aangetast, kortom, een 'wezen', of, anders gezegd, iets eeuwigs. De meerderheid van de mensen vandaag aanvaardt dat niet, bewust of onbewust. Terecht? De vraag lijkt een bevestigend antwoord te krijgen als men bedenkt, dat de Messias zelf de arme is geweest, de have-not, op weg naar een toekomst waarboven de zon der gerechtigheid schijnt maar zonder dat hij een plek heeft om zijn hoofd neer te leggen.
Maar waar is dan de rijkdom van het christenzijn? Om die vraag althans enigszins in het vizier te krijgen vond de schrijver het voor zichzelf van belang om zijn plaats in de geschiedenis van het christendom enigermale te bepalen. Is er een 'wezen' van het christen-zijn, dat de eeuwen door zichzelf gelijk is gebleven? Of is de christen de arme, de wezenloze, die achter de Messias aan op zoek is naar de toekomst en het toekomstig behoud van zijn geslacht?