De waaier van het hart is een omschrijving voor de long, die het hart verkoelt, zoals lyriek dat doet. Deze vierde bundel van Paul Claes ontplooit zich in vier cycli: elke cyclus is een waaier van gedichten, elk gedicht een waaier van woorden. Een eerste waaier toont de metamorfosen van de dichter: de ziener, de klager, de zoeker, de razer, de maker en de dromer verbeelden samen de ruimte van de wereld. De tweede waaier ontplooit de tijd: de geschiedenis van de wereld is een noodzakelijke overtreding van de Tien Geboden. De derde waaier ontvouwt een mensenleven als een rondreis langs de eilanden van de Middellandse Zee, op zoek naar een verzonken Atlantis. De vierde waaier bewaart, verbergt en verspreidt de as van de herinnering in een urne van leven, liefde en dood. Paul Claes (1943) is even veelzijdig, virtuoos als productief schrijver, dichter, essayist en vertaler. Hij studeerde klassieke, Nederlandse en Engelse letteren en communicatiewetenschappen aan de KULeuven en promoveerde aldaar tot doctor in de letteren met een proefschrift over de antieke elementen in het werk van Hugo Claus. Hij doceerde aan de universiteit van Nijmegen en aan de hogescholen van Gent en Antwerpen. Thans is hij hoofddocent aan de Katholieke Universiteit Leuven. In zijn romandebuut De Sater (1993) speelde Claes met het genre van de antieke roman. Vele antieke schrijvers en vele verschillende stijlen komen aan bod, de toon van het epos wordt afgewisseld met die van een schelmenroman of een idyllisch liefdesverhaal. Samen met de romans Het laatste boek (1992), De zoon van de panter (1996), De Phoenix (1998) en De Kameleon (2001) vormen deze boeken een sprankelende cyclus met historische fictie, die in een uitgave werd gebundeld onder de titel De Lezer (2003). Daarna verschenen onder meer Het Hart van de Schorpioen (2002, autobiografie), de romans Lily (2003) en Sfinx (2004), beide deel uitmakend van een nieuwe reeks over vrouwenlevens, De waaier van het hart (2004, gedichten) en de historische roman Psyche (2006). Claes is vertaler van onder meer Sappho, Mallarmé, Ezra Pound, August von Platen, D.H. Lawrence, George Bataille en Arthur Rimbaud. Hij vertaalde en herinterpreteerde Het Barre Land / The Waste Land van T.S. Eliot, en samen met Mon Nys maakte hij een veelgeprezen nieuwe vertaling van James Joyce' Ulysses.