Zegen deze spijze is een schitterend kijk- en leesboek, geschreven door P.W. de Zeeuw, over eet- en drinkgewoonten in de Hoeksche Waard in de periode 1850-1950. 
Streekhistoricus De Zeeuw schreef zijn werk uit eerbied voor het dagelijkse voedsel en deed dit met een bewonderenswaardige kennis van zaken. Van het telen van gewassen tot de totstandkoming van het voedsel en de bereiding daarvan passeren in kostelijk taalgebruik de revue.
Eerbied voor het voedsel kwam, volgens De Zeeuw, voornamelijk tot uiting als er bijvoorbeeld ruw met brood werd omgesprongen.’Je zel d’r nog wellis naer opsnakke’, luidde dan de waarschuwing. In de crisisjaren, toen kostbaar voedsel als waardeloze overvloed onder toezicht van de beambten van de Landbouw Crisis Organisatie werd vernietigd, is deze waarschuwing vaak herhaald. De ouderen zeiden: ‘Daer lôôp een kwaajen dobbel over’(dat zal je ooit duur komen te staan). In de hongerwinter kregen ze gelijk.
De Zeeuw verdiepte zich daarom tijdens het schrijven van dit boek vooral in de eenvoudige, soms arme bevolking van de Hoeksche Waard. Wat verbouwden ze? Wat aten ze? Wat waren de rituelen? Het boek Zegen deze Spijze werd daarmee een boek over de eet- en drinkgebruiken van een eenvoudig volk, de Hoekschewaarder. Een volk dat in het algemeen gelovig is, maar daarmee niet te koop loopt en dat bovendien beschikt over een aangeboren humor, die als een lichte spot eeuwenlang diende om de narigheid te compenseren.
Met veel (onbekend) fotomateriaal uit de verschillende dorpen in de Hoeksche Waard.