༻ ʚɞ ༺༺༻



—

— Band, stofomslag en bladzijden van deel 1 schoon, gaaf en wit, als nieuw en ongelezen; deel 2 met licht verschoten omslag, verder gave, schone en nauwelijks verschoten bladzijden; toegevoegd: knipsel uit De Groene Amsterdammer van 22 september 1976.
— Twee boeken over het intellectuele leven rond taal, literatuur en ideeën.
Een roman over Franse denkers en de macht van retoriek naast een klassiek essay over romantiek en avant-garde.

ʚɞ Beschrijvingen ʚɞ

1. Binet, Laurent ʚɞ De zevende functie van taal
Meulenhoff Boekerij bv, Amsterdam
2016, 1e druk, 437 [3] blz., beigelinnen uitgeversband met roodgoudopdruk en stofomslag
Vertaald door Liesbeth van Nes.
Band schoon, gaaf en kleurecht. Bladzijden schoon, gaaf en wit, als nieuw en ongelezen. Stofomslag schoon, gaaf en kleurecht.
ʚɞ ༺༺༻

Vertaald door Liesbeth van Nes. De vertaler ontving voor deze vertaling een projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment

Parijs, februari 1980. De beroemde Franse filosoof Roland Barthes heeft net geluncht met presidentskandidaat Francois Mitterrand als hij in het Quartier Latin door een vrachtwagen wordt overreden en overlijdt. Politiecommissaris Bayard krijgt de opdracht de zaak te onderzoeken.

Bayard is er al snel van overtuigd dat Barthes vermoord is: de filosoof heeft een manuscript nagelaten, een boek waarin hij beschrijft wat de zevende functie van taal is. Degene die zich die functie meester weet te maken, heeft de macht om iedereen te overtuigen. Meerdere mensen hebben het dan ook op dit geheime manuscript gemunt, en het onderzoek van de politiecommissaris voert hem langs alle grote Franse schrijvers, denkers en politici. Jean-Paul Sartre, Françoise Sagan, Bernard-Henri Lévy, president Giscard d’Estaing; het lijkt wel of iedereen iets te maken heeft met de dood van Barthes.

De zevende functie van taal is een weergaloze roman, die zich afspeelt in de veelbewogen jaren tachtig, toen intellectueel Parijs nog het centrum van de wereld was. Met veel humor en vaart speelt Laurent Binet in deze pageturner zijn bekende spel met feit en fictie.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

2. Paz, Octavio ʚɞ De kinderen van het slijk - Van de Romantiek tot de avant-garde
Meulenhoff Nederland bv, Amsterdam
1976, 1e druk, 196[2] blz., paperback
Omslag licht verschoten. Bladzijden gaaf, schoon en nauwelijks verschoten.

Toegevoegd: knipsel, 5 koloms-knipsel (De Groene Amsterdammer, 22 september 1976), met een uitgebreide recensie onder de kop ‘De poëzie als magische verleidster’. Door J.F. Vogelaar.
ʚɞ ༺༺༻

Over de inhoud

Voorwoord 7

1 De traditie van de breuk 10
2 De revolte van de toekomst 29
3 De kinderen van het slijk 49
4 Analogie en ironie 68
5 Vertaling en metafoor 89
6 De cirkel sluit zich 112
1 Revolutie / Eros / Meta-ironie 112
2 Het omgekeerde patroon 123
3 Het einde van de avant-garde 166
Noten 182
Register 193
ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment
Vertaling J. Quispel-Naber
Oorspronkelijke titel Los hijos del limo
Copyright © 1974 by Octavio Paz
Copyright Nederlandse vertaling © 1976 by Meulenhoff Nederland bv, Amsterdam
Grafische vormgeving Joost van de Woestijne
Druk Van Boekhoven-Bosch bv, Utrecht
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment
De Mexicaanse schrijver Octavio Paz geeft in het essay De kinderen van het slijk zijn visie weer op de ontwikkeling van het artistieke bewustzijn vanaf de negentiende-eeuwse Romantiek tot de hedendaagse avant-garde. De rode draad, die door het betoog heen wordt gevolgd, is de sterk toegenomen hang naar het magisch-religieuze en naar het politiek-revolutionaire, waarvan de moderne kunstenaars, afwisselend of gelijktijdig, blijk hebben gegeven. Tegenover het christendom, aldus Paz, willen de moderne poëzie en kunst de ‘andere’ religie zijn; tegenover de historische en hedendaagse revoluties de stem van de ‘echte’ revolutie.
De titel De kinderen van het slijk is ontleend aan een gedicht van de Franse romantische dichter Gérard de Nerval; volgens esoterische overlevering zijn de ‘kinderen van het slijk’ de afstammelingen van Adam (de boetelingen), terwijl de kinderen van het vuur (de gedoemden) afstammen van Kaïn.
Octavio Paz werd op 31 maart 1914 in de stad Mexico geboren, midden in de periode van de Mexicaanse revolutie. In het Nederlands verschenen tot dusver van hem de bundel Zonnesteen (Meulenhoff 1974), een representatieve keuze uit zijn werk met een documentatiekatern, en zijn belangrijke essay Het labyrint van de eenzaamheid (Arbeiderspers 1975).
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment
• De kinderen van het slijk is als het ware de geheime geschiedenis van de laatste twee eeuwen poëzie in Europa, beschouwd als één geheel. Vanuit onze excentrische positie als Mexicaan is het voor ons beter mogelijk dan voor een Europeaan om de Europese dichtkunst van ± 1800 tot nu in één blik te vangen: de romantiek, d.w.z. een reactie op de steeds toenemende rationalisering. Ik geloof dat de avant-garde beschouwd kan worden als de laatste romantische beweging.
Ik heb de indruk dat we het einde van de moderne kunst hebben bereikt. – Octavio Paz in een interview voor NRC/Handelsblad, 1974.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻


taaltheorie, ideeëngeschiedenis, intellectuele roman, avant-garde, cultuurkritiek, poëtica, semiotiek, moderniteit, Barthes, romantiek, retoriek, literaire theorie