In de wereldberoemde 'De duivelsverzen' lopen feiten en fictie op wonderbaarlijke, waarlijk duivelse wijze dooreen. De twee hoofdpersonen, Djibriel en Saladin Chamcha, buitelen in een werveling van vehalen en beschouwingen door tijd en ruimte naar hun lotsbestemming. In een verblindende mengeling van humor en religie, van filosofie en literatuur, sleept Salman Rushdie de lezer mee door een epos van liefde, hartstocht, bedrog en trouw. Boven Engeland ontploft een vliegtuig. Twee Indiase acteurs, de wervelende Djibriel en de keurige anglofiel Chamcha, tuimelen naar beneden. Zij overleven de val en ontwikkelen zich daarna tegengesteld. Djibriel wordt als Gabriël, de aartsengel. Chamcha verslonst en wordt duivelachtig. Maar een apocalyptisch slot nivelleert de diametrale verschillen. Rushdie's vorige romans vertonen een his toris ch ge raamte. 'De duivelsverzen' zijn een visionaire draaikolk van gedachten. De roman zit vol parabels, gedaanteverwisselingen en tegenstellingen: goed versus kwaad, werelds tegenover geestelijk. Controversieel is de beschrijving van de Islam als een historisch verschijnsel en Mohammed als wezen met menselijke en aardse drijfveren. Het epos lijkt fantastisch doch stoelt sterk op realiteit. Koran en Islam worden zodanig geïnterpreteerd en geparafraseerd dat dit op islamieten beledigend en onthechtend werkt, op anderen als een eruptie van eruditie overkomt.