Toen de schrijver de Erasmus-prijs 1966 uit handen van Prins Bernhard ontving, herinnerde deze laatst in zijn toespraak aan de groet opvoedkundige kwaliteiten van Reads werk, getuige zijn alom bekende boek 'Education through Art'. Daarom is het eigenlijk vanzelfsprekend dat naast de andere werken van deze grote criticus en theoreticus van de beeldende kunsten, die reeds in Prisma- en Aula-reeks zijn verschenen, zijn beroemdste boek niet mag ontbreken. De auteur zelf zegt ervan dat het werk, dat hij als een academische verhandeling had bedoeld, een manifest is gebleken voor noodzakelijke pedagogische hervormingen. Hieruit blijkt dan tevens iets anders: het hoge niveau waarop Read zich in zijn beschouwingen beweegt, is voor hem geen beletsel om volkomen vanuit en ten bate van de praktijk zelf te schrijven. Zo ook in dit werk: waar hij zich in moeilijke en subtiele stof begeeft, zoals bij het definiëren van kunst, of in de beschouwing van waarneming en imaginatie - steeds bespeurt men het directe verband met de levende werkelijkheid van de kunstbeoefening. Deze is hier tweeledig: het kind en de kunst, en het grote belang om aan het eerste de ruimte van het tweede te geven in een spontaan beleven en zich in het werk uitleven. Op een waarlijk onthullende wijze wordt over de opvoeding en tot de opvoeder gesproken in een sfeer van veredelend schoonheidsbeleven. Een groot aantal kindertekeningen illustreert het betoog.