Domingo Villar roept met zijn soepele en vloeiende stijl een even prachtig als beklemmend beeld op van een Galicisch vissersdorp dat op enkele tientallen zielen na verlaten is; mensen die zich uit alle macht vastgrijpen aan oude gewoonten en tradities, en zich afsluiten voor nagenoeg elke invloed van buitenaf. Het strand van de verdronkenen is een ijzingwekkend verhaal van geweld, afpersing en wraak dat niemand koud laat.


Op een mistige herfstochtend spoelt in de haven van een klein vissersdorpje in het noordwesten van Spanje het lijk van een visser aan. Inspecteur Leo Caldas van het hoofdkwartier in het nabijgelegen Vigo wordt gevraagd om wat een duidelijk geval van zelfmoord lijkt te onderzoeken. Al gauw komen er echter details aan het licht die van de routineklus een complex moordonderzoek maken.

Zonder getuigen en zonder dat er maar een spoor is van de roeiboot van het slachtoffer, probeert de laconieke Caldas de waarheid boven water te halen. Dat blijkt geen gemakkelijke opgave aangezien de dorpsbewoners zeer wantrouwend tegenover buitenstaanders staan en er al helemaal niet happig op zijn om hun verdenkingen uit te spreken.

Als Caldas op zijn eigen nuchtere wijze door die weerbarstige houding heen weet te breken en hij zich in het maritieme leven van het dorp begeeft, ontdekt hij een verontrustende, decennia oude zaak van een schipbreuk en twee mysterieuze verdwijningen