‘De Koude Vrede’ is een poging de politieke krachten die thans in hoofdzaak de wereldpolitiek bepalen, in beeld te brengen. Dit beeld is een beeld van een koude oorlog.
Engeland, dat door zijn tradities geen vrije blik heeft op de wereld van onze tijd, noch Frankrijk, dat de val van 1940 nog niet definitief te boven is, kunnen de strijd om de vrijheid leiden.
Een verenigd Europa zou een sterke macht kunnen zijn, maar de ontwikkeling hiervan gaat door ideologische en juridische oorzaken langzaam en moeizaam in zijn werk, zodat Europa op dit ogenblik geen beslissende invloed kan uitoefenen.
Uiteindelijk wordt de strijd door de gedragingen van Rusland en Amerika bepaald.
China hebben we in die strijd reeds verloren. Niet omdat wij te reactionnair waren, maar omdat we nog zoveel illusies over het aziatisch communisme bezaten. De rest van Azië zal behouden kunnen blijven, indien we tenminste de armoede zullen bestrijden, waarin het communisme zijn voedingsbodem vindt. Die strijd kunnen we slechts voeren vanuit onze eigen wereld, wanneer we ons niet laten beïnvloeden door de demagogie die door de aziatische armoede wel wordt verklaard, maar niet gerechtvaardigd. De communistische dreiging dwingt ons snel tot progressieve inzichten en daden te komen. Anders zou het mogelijk worden dat het communisme ons in het ver achtergebleven Afrika, dat andere ‘vliegtuigmoederschip’ dat wij niet missen kunnen, vóór raakt.
De Atlantische Gemeenschap biedt ons een systeem dat beheerst wordt door de Verenigde Staten, d.w.z. door een continent dat alle wezenlijke eigenschappen van onze beschaving met ons gemeen heeft, wellicht in vormen die ons niet altijd liggen, maar daarentegen geladen met een vitaliteit die Europa als geheel op het ogenblik niet opbrengt. Vitaliteit echter beslist over de toekomst van beschavingen.
Dit boek wil geen receptenboek zijn, en geen themaboek waarvan U de ingevulde opgaven in een bijlage zou kunnen naslaan.
Het wil de lezers opwekken, en zo mogelijk dwingen, tot een confrontatie met de problemen, in formuleringen die zoveel mogelijk ontdaan zijn van de cliché's die de gemakzuchtige mens zo gaarne in de plaats stelt van het zelfstandig nadenken.
Men kan niet aan politiek doen als men het iedereen naar de zin wil maken. Critisch zijn en vooral critiek uitspreken is de enige ernstige vorm van meeleven, mits de critiek het enthousiasme voor alles wat vruchtbaar belooft te zijn, niet uitsluit. Aan deze voorwaarde hoopt dit boek te voldoen.