6de druk. Vuistdikke paperback, in-8, 813 pp., tabellen en grafieken, bibliografische noten, bibliografie, index/register. Piketty (°Clichy, 1971)
Noot Lucas Tessens (geschreven bij het verschijnen van de eerste druk): Dit is misschien geen boek dat u zou willen lezen, maar ik denk dat het een boek is dat u MOET lezen. Zo'n advies komt niet elke dag over mijn lippen (of uit mijn klavier), misschien eens om de tien jaar. Het is - zoals op de achterflap terecht vermeld - een herbezinning op de economische geschiedenis. Het is ook een boek dat eerder een ethische dan wel een economische boodschap heeft. En het gaat iedereen aan. Een maatschappij waar de superklasse niet deelt in de kosten, is gedoemd om ten onder te gaan. Dit boek heeft zoveel losgemaakt dat de problematiek die wordt aangekaart, de solidariteit tussen mensen en klassen, nooit meer onder de mat kan worden geveegd. Elke overheid, elke regering, elke politicus zal gevraagd worden om een antwoord te geven op de uitdaging die hier wordt gepresenteerd: wat DOET u om de rechtvaardigheid te doen zegevieren? De methodologie van Piketty's onderzoek is in orde, zijn duiding is netjes gescheiden van de naakte feiten die iedereen kan toetsen, zijn exposé is historisch onderbouwd. Wat willen we nog meer?
P. argumenteert zeer terecht dat de economische wetenschap zich veel te ver verwijderd heeft van de sociale wetenschappen, ook van de geschiedenis. Economie is een discipline van cijfertjes geworden, ze gaat voorbij aan de dringende maatschappelijke vraagstukken.
In bepaalde media en kringen is getracht de argumenten van Piketty onderuit te halen, hem belachelijk te maken, te poneren dat dit niets nieuws is, te waarschuwen dat kapitaalvlucht het gevolg zal zijn van maatregelen, enzovoort, enzovoort ... de gekende en meest laaghartige technieken van de public relations waarvoor elk bureau en elke 'redactie' die eraan meewerkte, zich diep zou moeten schamen.
In de Financial Times werd het boek aanvankelijk aangevallen wegens zogezegd fouten in de dataset; maar de krant moest bakzeil halen en op 12 november 2014 ontving het boek de FT-prijs van 'Boek van het Jaar' .
Wat we op dit moment niet nodig hebben is de partijpolitieke trukendoos (het arsenaal van foefjes) van commissioneren, doorschuiven, uitstellen, 'we zijn ermee bezig', 'het is niet onze bevoegdheid', 'we wisten het niet', kapot discussiëren en de nietszeggende dooddoeners zoals 'we zullen onze verantwoordelijkheid nemen', ... u kent dat wel. De aangekaarte problematiek schreeuwt om een oplossing en die overstijgt de partijpolitieke én de landsgrenzen. De onthullingen van 'LuxLeaks' (en er volgen nog 'xLeaks'!) voegen de urgentie toe, illustreren het wereldwijde bedrog en benadrukken dat wat beschreven staat in dit boek geen fictie is maar een schrijnende realiteit.

zie ook Capital et Idéologie