Piekerans van een straatslijper II (1954) van Tjalie Robinson is een karakteristieke verhalenbundel die het naoorlogse leven in Jakarta – destijds bekend als Batavia – op levendige en authentieke wijze tot leven brengt. Als vervolg op het eerste deel zet Robinson zijn observaties voort vanuit het perspectief van de ‘straatslijper’: een scherpe, zwervende toeschouwer die midden in de samenleving staat en het alledaagse weet te verheffen tot literatuur.

De bundel bestaat uit korte verhalen en columns die oorspronkelijk in tijdschriften verschenen en die samen een rijk mozaïek vormen van het stadsleven in een periode van verandering. Kenmerkend voor Robinsons stijl is het gebruik van een unieke Indo-Nederlandse mengtaal, doorspekt met Indische woorden en uitdrukkingen, waardoor de verhalen een sterke culturele kleur en geloofwaardigheid krijgen. Met humor, empathie en een scherp oog voor detail schetst hij het bestaan van de ‘kleine man’ en de bonte verzameling straatfiguren die proberen hun weg te vinden in een snel veranderende wereld.

In Piekerans van een straatslijper II staan thema’s als identiteit, overleven, dromen en menselijke eigenaardigheden centraal, waarbij Robinson ook de specifieke cultuur van Indische Nederlanders invoelbaar maakt. Tegelijkertijd klinkt er een duidelijk non-conformistisch geluid door: een viering van vrijheid, straatwijsheid en individualiteit tegenover bekrompen burgerlijke normen. Deze bundel geldt dan ook als een belangrijk literair document dat niet alleen een tijdsbeeld schetst, maar ook een unieke stem geeft aan een vaak onderbelichte gemeenschap.