༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Uit het Engelsch vertaald door A. L. Met twee platen van W. G. van de Hulst Jr.

Linnen iets vaal, platten voor licht beduimeld achter langs de randen verkleurd/ roestig (Zie foto). Randen en hoekjes miniem gestoten. Bladzijden schoon, gaaf en egaal iets verschoten.
ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment

HOOFDSTUK I.

Herford.

Herford is een van de Engelsche kustplaatsjes, zooals er zoo vele zijn, elk met een oude, grauwe, verweerde kerk, staande op een rots, die met klimop en mos begroeid is, of laag aan de kust gebouwd, waar het ruischen van de zee onophoudelijk klinkt rondom de graven van de dooden. Het dorp Herford bestaat uit een straat van verspreide visschershuizen, zich uitstrekkend in een rechte lijn van de zee af landwaarts in, en voorts uit eenige landhuisjes en eenvoudige boerenwoningen hier en daar op de hellingen van de diepe vallei, die naar de zee afdaalt. Er is geen haven en er zijn geen hotels. Het is anderhalf uur gaans naar de naaste stad, wanneer men den kortsten weg neemt, een ruw, winderig pad over de rotsen; gaat men de heele vallei door, en dan verder den straatweg langs, dan is de afstand meer dan twee uren.

In ieder jaargetijde kon men bloemen vinden in Herford, want het dal ligt open naar het Zuiden, en alleen de zachte, vochtige Zuidenwind kan er vrij binnenkomen. ’s Winters is het er daarom nooit vinnig koud en ’s zomers nooit brandend heet; het levendige beekje, dat in grillige bochten zingend en spelend zijn weg door het dal zoekt, droogt nooit uit en overstroomt ook zelden zijn hooge oevers. De kleine baai, waarin het dal uitmondt, heeft een smallen rand van kiezelsteenen en daarachter een strand van vast, helder zand, dat bij eb zich mijlen ver uitstrekt langs de steile rotsen.

Bijna elke dorpsbewoner heeft een eigen boot, want het naaste spoorwegstation is ver weg, en wanneer de Herforders de producten van hun akkers of van hun visscherij ter markt willen brengen, dan gaan ze liever in hun visschersboot en laten zich met den getijdestroom meedrijven, dan dat ze te voet zouden gaan langs den heeten, stoffigen straatweg.

Ruim veertig jaar geleden behoorde het geheele dorp, bijna zonder uitzondering, aan één enkelen grondbezitter, den ouden jonker Richard Herford van Herford, wiens voorouders daar al gedurende vele geslachten hadden gewoond, en langzamerhand van boeren landheeren waren geworden en akker bij akker hadden gevoegd, totdat het geheele dorp, met de pastorie en het predikambt inbegrepen hun eigendom was geworden.

༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
christelijke roman, Victoriaanse zedenschets, sociale bewogenheid, armoede, kustdorp, negentiende-eeuwse vertelstijl, Engelsche kust, visschershuizen, dorpsleven, predikambt, W. G. van de Hulst Jr., Herford