De eeuw waarin Gène Eggen leefde en werkte is de meest bewogen en verwarrende van de hele kunstgeschiedenis. Het is de eeuw van het Modernisme, dat ettelijke richtingen kent, die bijna alle gemeen hebben dat zij radicaal willen breken met het verleden. Eggen heeft zich door geen van deze opwindende ideeën laten meeslepen. Hij bleef zich uit de traditie elementen toe-eigenen; vooral uit het Duitse Expressionisme van zijn wereldvermaarde leermeester Campendonk, die zijn vaderland moest ontvluchten en professor werd aan de Amsterdamse Academie. Maar zijn student kon in de stad niet wennen en keerde terug naar zijn Zuid-Limburgse Ulestraten, waar hij geboren was (1921) en sterven zou (2000). In een tijd van ontworteling vond hij creatief houvast aan zijn 'roots'. Zijn aangeboren religiositeit vond daar voeding. De tijdgeest vond dit abnormaal en overbodig, maar voor deze kunstenaar was het een natuurlijke zaak. Verrassend is dat de Roomse Overheid in Limburg hem heidens, rood en te modern vond en zijn kunst jarenlang weerde uit de kerken. Er staat een lachwekkende kroniek van deze 'Kulturkampf' in dit boek. Eggen bleef vóór alles ook geloven in schoonheid, die met haar wetten de kunst eeuwenlang dirigeerde. In de (post)-moderne kunst werd dit begrip steeds meer ontweken en tenslotte afgeschaft. Dat was een complete deconstructie, die veel puin opleverde in kunstgalerie en museum. Eggen ging doelbewust voort op de weg van zijn persoonlijke keuzes en tekende zich steeds duidelijker af als een uitzonderlijk en belangrijk kunstenaar: een geniale dorpeling in de 'urbane' westerse kunst.