"Christus kwam niet verder dan Eboli" is een autobiografisch werk van de Italiaanse schrijver Carlo Levi, gepubliceerd in 1945. Het boek beschrijft de ervaringen van Levi tijdens zijn ballingschap in de afgelegen regio Lucania, in het zuiden van Italië, tijdens het fascistische regime van Mussolini. Levi, een arts en schrijver, werd verbannen naar dit gebied vanwege zijn politieke overtuigingen en zijn verzet tegen het fascisme.

In het boek schetst Levi een indringend beeld van het leven in een klein, achtergesteld dorp, waar de tijd lijkt stil te staan en de inwoners worstelen met armoede, ziekte en onwetendheid. Hij beschrijft de natuur, de cultuur en de tradities van de mensen die daar wonen, en legt de nadruk op hun veerkracht en menselijkheid te midden van ontberingen.

Levi's schrijfstijl is poëtisch en beschrijvend, waardoor de lezer een levendig beeld krijgt van de omgeving en de mensen. Hij verkent thema's zoals isolatie, sociale ongelijkheid en de impact van politieke onderdrukking op het dagelijks leven. De titel van het boek verwijst naar de Bijbelse figuur Christus, die volgens Levi nooit de diepten van de menselijke ellende in deze regio heeft bereikt.

"Christus kwam niet verder dan Eboli" is niet alleen een verslag van Levi's persoonlijke ervaringen, maar ook een kritische reflectie op de Italiaanse samenleving en de gevolgen van fascisme. Het boek wordt vaak geprezen om zijn diepgaande observaties en zijn vermogen om empathie op te roepen voor de mensen die hij beschrijft. Het is een belangrijk werk in de Italiaanse literatuur en biedt een waardevolle kijk op de sociale en politieke context van de tijd.