In het voorafgaande moment van lezen van dit indringende boekwerk, iets vooraf, ter inleiding.
"Mijn heldere afgrond",
geschreven in de nasleep van een beenmergtransplantatie, is een ontroerende meditatie over hoe een levensvatbaar, hedendaags geloof eruitziet. Geloof dat niet alleen rekening houdt met het moderne gedachtengoed en de wetenschap maar ook met de religieuze traditie.
"Mijn heldere afgrond" is in de vertaling van Willem Jan Otten – vrolijk, treurig en prachtig geschreven – voorbestemd om een spirituele klassieker te worden. Het boek is niet alleen relevant voor gelovigen, maar voor iedereen die bezig is met een ‘brandende’ zoektocht.
Wiman vraagt de lezer hoe we dit ‘brandende verlangen’ moeten beantwoorden.
Wat betekent het voor ons leven – en onze dood – als we de ‘aanhoudende, hardnekkige geest’, die sommigen van ons God noemen, erkennen?'.

Een tweetal recensies.
'Als ik zeg dat het lezen en herlezen van "Mijn heldere afgrond" mij niet onberioerd liet verzwijg ik wat er daadwerkelijk met mij gebeurde: Wiman bezorgde me met zijn boek over geloven, poezie en sterven inzichten waarvan ik niet had durven ermoeden dat ze me ooit deelachtig zouden worden.
Een inzicht over de dood bijvoorbeeld, dat ik nog steeds bijna niet te bevatten vind'. - Wim Brands'.

'Dit boek pakt je bij de ziel, ook als je denkt dat je die niet hebt. Het is, hoewel geen poëzie, een groot gedicht'. - Stevo Akkerman'.