Het vernietigend spoor van Desi Bouterse – De veroordeelde president telt 58 bladzijden, heeft een inhoudsopgave en een ‘voorwoord’ waarin het waarom van het boekje beschreven wordt. In de inleiding wordt aangegeven wie Bouterse was, de reden waarom de coup in 1980 werd gepleegd en hoe door staatkundig ongeschoolde mensen en door corrupt beleid, onze gulden steeds minder waard werd. Daarna wordt Bouta als failliete regeringsleider voorgesteld die in 2019 zelfs met de kasreserves van de Centrale Bank gewoon ‘dagelijkse inkopen’ deed voor de natie.


Ook de hoge rente van de Oppenheimerlening passeert de revue. Toen de ontwikkelingshulp na de Decembermoorden in 1982 stopte, was er schaarste, een hoge wisselkoers, avondklok en perscensuur. Het verslag vermeldt dat er op 25 november 1987 algemene en vrije verkiezingen werden gehouden, en Bouta’s politieke partij, de Nationale Democratische Partij, de verkiezingen verloor.

Er wordt een hoofdstuk besteed aan de verschillende tegencoupplegers en de moord op deze mensen door het militair gezag op 8 december 1982. De regering van Bouta werd na de staatsgreep steeds dictatorialer waarbij er met decreten werd geregeerd. Er worden verder verschillende leugens van Bouta tegen het licht gehouden. Ook Bouta’s veroordeling in 2019 toen hij werd veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf, wordt besproken. Bouta’s misleidende uitspraken krijgen ook de aandacht. Hij gaf bijvoorbeeld vaak aan de wisselkoersen naar beneden te zullen brengen, terwijl die maar bleven stijgen. Dat Bouta op handen gedragen wordt door geestelijken – waarbij enkele namen van pastors worden genoemd –, wordt ten zeerste afgekeurd.

Ook Bouta’s veroordeling bij verstek tot elf jaar gevangenisstraf voor grootschalige cocaïnesmokkel in Nederland in 1994, leverde hem een opsporingsbevel bij Interpol op. Er wordt gesteld dat door het leengedrag en de grootschalige corruptie van regering-Bouterse, vele bedrijven over de kop zijn gegaan. Enkele verworvenheden van het Bouta-tijdperk worden in het boekje genoemd waaronder twee grote bruggen en een zorgverzekering. De schrijver beseft dat de periode van Bouta misschien glorieuze momenten kende, maar veel meer destructieve kanten had.