༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Band schoon en kleurfris, rugeinden en hoekjes miniem gestoten. Bladzijden schoon, gaaf en egaal licht verkleurd. Een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar.
ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment

"....men niet leven, en daar Bram te oud en te stuk was om er meer te krijgen, bleef het bij dien eenen.

„Maar kunnen die kinderen gezamenlijk hun ouden vader en moeder dan niet onderhouden?” vroeg Belmont, wien dat toch wat erg hardvochtig voorkwam.

„Och, meneer,” hernam de oude man, „in het begin ging 't goed, toen zouden ze allemaal helpen; maar langzamerhand werd het zoo lastig. Toen ik mijn gouden bruiloft vierde en een heer van de courant zoo'n dingetje over me er in gezet had, kwamen de kinderen druk loopen. Over de negentig gulden kwam er in. God zal me zegenen, meneer! Toen wou mijn zoon Piet hebben, dat ik hem een jas voor zijn jongsten zou koopen, en mijn oudste zoon vroeg me dertig gulden ter leen....”

Belmont ergerde zich inwendig over zulk een kinderliefde. „En dat deed-je toch niet?”

„Wél neen, mijnheer. Ik zei tegen mijn kinderen: Geld kan ik jelui er niet van geven, want voor de vrouw moet ik er een zwarten rok, een paar kousen en een muts voor koopen; voor me zelven ook het een en ander. Maar een vroolijken avond zullen we er van hebben!”

„En toen heb-je 't er eens van genomen, hé?” vroeg Belmont, bij zich zelven glimlachend, dat de sukkel, die elken cent moest omkeeren, nu hij bij toeval een kleine honderd gulden te zamen had, er misschien de helft van had laten verbrassen.

„God zal me zegenen, meneer,” hernam de oude man, terwijl er een glimlach op zijn gezicht toog bij de herinnering aan dat feest, „toen hebben de kinderen pret gehad! wat hebben we gegeten en gedronken!”

De oude vrouw, die in 't geheel nog niet gesproken, maar van ter zijde gegluurd had, herleefde bij de herinnering aan dat gulle feest, waar zoo mild rondgedeeld was.

„En weet-je nog wel van dien vromen heer 's morgens, Bram?” mengde zij zich nu voor 't eerst in het gesprek.

„Ja, meneer, 's morgens kwam er een heer met een witte das en een lang, bleek gezicht, die in de courant gelezen had, dat wij onze bruiloft zouden vieren. Hij vroeg mijn bijbel, ging op een stoel zitten en zei, dat wij er ook bij..."

༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
burgerleven, kindertal, gezinsarmoede, volkskarakter, huwelijksfeest, negentiende eeuw, gouden bruiloft, courant, kinderliefde, bijbel, volksvertelling, sociale verhoudingen