༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Band zeer licht beduimeld. Onderkant van de nepen voor en achter ca. 4 cm ingescheurd, verder schoon en kleurecht. Bladzijden schoon gaaf en als niet of weinig gelezen. Een stevig gebonden aantrekkelijk exemplaar

༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
- Gesigneerd door F.S. van Bouwdijk Bastiaanse, 1e Geneesheer, St. Bavo, Noordwijkerhout.

- Dr. Frans Susan van Bouwdijk Bastiaanse (Bemmel, 22 maart 1888 – Den Haag, 27 oktober 1953) was een Nederlandse zenuwarts die zich bewoog op het snijvlak van psychiatrie, neurologie en medisch-publicistische arbeid. Hij behoorde tot de generatie artsen die in het begin van de twintigste eeuw de zenuw- en zielsziekten niet alleen klinisch benaderden, maar ook in bredere wetenschappelijke en maatschappelijke samenhang plaatsten.

Na zijn medische opleiding legde Van Bouwdijk Bastiaanse zich toe op de neurologische en psychiatrische praktijk. In zijn loopbaan was hij onder meer verbonden aan het St. Bavogesticht in Noordwijkerhout, waar hij als geneesheer een verantwoordelijke positie bekleedde binnen de katholieke geestelijke gezondheidszorg. Later vestigde hij zich als zenuwarts in Den Haag, waar hij een eigen praktijk voerde en naam maakte als specialist op het gebied van zenuw- en psychische aandoeningen. Deze combinatie van instellingservaring en particuliere praktijk gaf zijn werk een breed professioneel karakter.

Kenmerkend voor zijn werk was de nauwe verbinding tussen medische praktijk en intellectuele reflectie. Van Bouwdijk Bastiaanse beperkte zich niet tot de spreekkamer, maar trad ook naar buiten als auteur. Dat blijkt onder meer uit zijn publicaties, waaronder zijn bekende bijdrage over de psychoanalyse van Freud uit 1928. Daarmee positioneerde hij zich als arts die actuele stromingen in de psychiatrie niet alleen volgde, maar ook kritisch besprak en toegankelijk maakte voor een breder ontwikkeld publiek.

Zijn visie op het vak was in hoofdzaak integraal. Hij zag de zenuwarts niet uitsluitend als technisch specialist, maar als arts die het menselijk functioneren in lichamelijke, psychische en morele samenhang moest begrijpen. Juist daarin onderscheidde hij zich: zijn beroepsopvatting was breed, ernstig en normatief van aard. In zijn werk stond niet alleen de diagnose centraal, maar ook de plaats van de patiënt als mens binnen gezin, samenleving en overtuiging. Die benadering sloot aan bij de katholieke context waarin hij een deel van zijn loopbaan werkte, maar had tegelijk een bredere professionele betekenis. De combinatie van klinisch werk, publicatie en levensbeschouwelijke bezinning vormt de kern van zijn nalatenschap.
ʚɞ ༺༺༻
- Los bijgevoegd krantenknipsel, (bron en datum onbekend) met de kop: “Sigmund Freud een ‘puritein’ Hoffelijk in de omgang integer in de wetenschap

tekstfragment:
"....Het kan geen kwaad ons eens te herinneren hoe de denkbeelden van Sigmund Freud door zijn tijdgenoten werden ontvangen, alvorens ze door de geheele beschaafde wereld geaccepteerd werden. De schimp en smaad die over zijn hoofd werden uitgestort klinken ons nu ongelooflijk in de ooren.

Op een congres van Duitse neurologen en psychiaters in 1910 te Hamburg sloeg prof. Weygandt met de vuist op tafel en riep uit: „Deze theorieën (de Sexualtheorie) zijn geen onderwerp voor een wetenschappelijke vergadering; zij zijn een zaak voor de politie!” Het Medisch Genootschap te Boedapest constateerde dat Freud’s werk slechts pornografie was en alle psychoanalytici in de gevangenis thuis hoorden. In 1908 moest een presbyteriaanse geestelijke helemaal in Australië zijn ambt neerleggen wegens zijn sympathie voor de nieuwe leer. In hetzelfde jaar werd Ernest Jones, leerling en biograaf van Freud, gedwongen de neurologische kliniek te Londen vaarwel te zeggen, omdat hij naar het seksuele leven van patiënten had durven vragen.

Deze feiten staan vermeld in de meest volledige en bekende biografie van Freud, die door Ernest Jones, nu in een vertaling van J. F. Couturier onder de titel “Leven en werk van Sigmund Freud” bij Paul Brand uitgegeven. Het is voor de velen die van Freud alleen de naam en een paar begrippen kennen, onthullende lectuur.

Na de publicatie in 1905 van „Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie” en van de „Dora-analyse” groeide de kritiek tot openlijke haat. Gustav Aschaffenburg noemde op een congres te Baden-Baden Freuds methode „verwerpelijk, immoreel en overbodig”. Rieger sprak over „gruwelijke oudewijven-psychiatrie”. In 1907 hield de trouwe leerling van Freud Abraham, voor de „Psychiatrischer Verein” een lezing over erotische aspecten van de bloedverwantschap. De befaamde neuroloog Oppenheim werd wit van woede en verklaarde dat hij zulke monsterachtige ideeën en frivole beweringen absoluut moest afwijzen. Een ander sprak over „gewetenloze afdaling in absolute vuiligheid”. Een zekere Alfred Sänger te Hamburg noemde het begrip anale erotiek „fantastische en groteske onzin”.

Ook Freuds privé-leven werd verdacht gemaakt. Hij kreeg veel anonieme scheldbrieven. In werkelijkheid was hij echter een streng monogame figuur, een puritein, die zijn hele leven maar één vrouw, en dan hartstochtelijk en totaal, bemind heeft. Het huwelijk was een bron van geluk voor beiden en Freud was voor zijn kinderen een strenge, liefdevolle en aandachtige vader. Overigens hield hij van het gezelschap van intellectuelen en enigszins maniakale vrouwen. Hoffelijkheid en tact waren hem niet aangeboren maar had hij met grote zorgvuldigheid gekweekt. In de discussie trad hij echter op met autoriteit. Hij sprak weinig over zichzelf, maar veel over zijn denkbeelden. Hij beschouwde zich zelf niet als een wijsgeer, maar als een pionier. Hij wilde in geen afgerond systeem uitmonden, maar slechts met enkele practische dingen een begin maken...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Over de inhoud

Inhaltsverzeichnis.

I. Die wissenschaftliche Literatur der Traumprobleme (bis 1900) ..... 1
a) Beziehung des Traumes zum Wachleben ..... 5
b) Das Traummaterial. — Das Gedächtnis im Traume ..... 8
c) Traumreize und Traumquellen ..... 16
d) Warum man den Traum nach dem Erwachen vergißt? ..... 32
e) Die psychologischen Besonderheiten des Traumes ..... 36
f) Die ethischen Gefühle im Traume ..... 49
g) Traumtheorien und Funktion des Traumes ..... 56
h) Beziehungen zwischen Traum und Geisteskrankheiten ..... 66
II. Die Methode der Traumdeutung. Die Analyse eines Traummusters ..... 73
III. Der Traum ist eine Wunscherfüllung ..... 94
IV. Die Traumentstellung ..... 103
V. Das Traummaterial und die Traumquellen ..... 124
a) Das Rezente und das Indifferente im Traume ..... 125
b) Das Infantile als Traumquelle ..... 142
c) Die somatischen Traumquellen ..... 165
d) Typische Träume ..... 181
α) Der Verlegenheitstraum der Nacktheit ..... 182
β) Die Träume vom Tod teurer Personen ..... 186
γ) Der Prüfungstraum ..... 204
VI. Die Traumarbeit ..... 207
a) Die Verdichtungsarbeit ..... 208
b) Die Verschiebungsarbeit ..... 227
c) Die Darstellungsmittel des Traumes ..... 230
d) Die Rücksicht auf Darstellbarkeit ..... 252
e) Die Darstellung durch Symbole. — Weitere typische Träume ..... 260
f) Beispiele von Darstellungen. Rechnen und Reden im Traume ..... 292
g) Absurde Träume. Die intellektuellen Leistungen im Traume ..... 304
h) Die Affekte im Traume ..... 329
i) Die sekundäre Bearbeitung ..... 349
Anhang 1. Traum und Dichtung (O. Rank) ..... 365
Anhang 2. Traum und Mythus (O. Rank) ..... 389
VII. Zur Psychologie der Traumvorgänge ..... 403
a) Das Vergessen der Träume ..... 405
b) Die Regression ..... 420
c) Zur Wunscherfüllung ..... 432
d) Das Wecken durch den Traum. Die Funktion des Traumes. Der Angsttraum ..... 446
e) Der Primär- und der Sekundärvorgang. Die Verdrängung ..... 456
f) Das Unbewußte und das Bewußtsein. Die Realität ..... 472
VIII. Literaturverzeichnis:
A. Bis zum Erscheinen dieses Buches (1900) ..... 482
B. Seit dem Erscheinen dieses Buches (bis Ende 1913) ..... 488
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

droomanalyse, wensvervulling, regressie, verdringing, mythus, Otto Rank, Bavo, Noordwijkerhout, Freudreceptie, roodgelakte bovensnede, leeslintje, krantenknipsel