De inhoud van "Nieuwe Nederlandse Ruimtekunst" verwijst naar een stroming in de Nederlandse kunst en architectuur die zich rond het begin van de 20e eeuw ontwikkelde. Het is nauw verbonden met de ideeën van Jan Lauweriks, een invloedrijke architect en ontwerper.

De kernmerken en inhoud van de Nieuwe Nederlandse Ruimtekunst kunnen als volgt worden samengevat:

Nadruk op ruimtelijke ervaring: De stroming streefde ernaar om de ruimte op een nieuwe manier te ervaren en vorm te geven. Het ging niet alleen om de functie van een gebouw of object, maar ook om de sensoriële en emotionele impact van de ruimte op de mens.
Geometrische abstractie: Net als andere vroege modernistische stromingen, maakte de Nieuwe Nederlandse Ruimtekunst gebruik van geometrische vormen en abstractie. Dit kwam tot uiting in plattegronden, gevelontwerpen en interieurs. Het idee was om door abstractie tot een meer universele en spirituele expressie te komen.
Harmonie en ritme: Er werd gezocht naar harmonie en ritme in de ruimtelijke compositie. Dit kon worden bereikt door de herhaling van vormen, het gebruik van specifieke verhoudingen en de manier waarop licht en schaduw in de ruimte speelden.
Synthese der kunsten: Lauweriks en zijn volgers streefden naar een synthese van de verschillende kunsten. Architectuur, interieurontwerp en toegepaste kunst moesten één harmonisch geheel vormen, waarin elk element bijdroeg aan de ruimtelijke ervaring.
Spirituele dimensie: Een belangrijk aspect van de Nieuwe Nederlandse Ruimtekunst was de spirituele of zelfs theosofische inslag. Lauweriks was geïnteresseerd in esoterische stromingen en probeerde via zijn ontwerpen een hogere, spirituele werkelijkheid tot uitdrukking te brengen.
Invloed van Berlage: Hoewel de Nieuwe Nederlandse Ruimtekunst een eigen ontwikkeling was, was er zeker een invloed van het rationalisme van H.P. Berlage te bespeuren, met name in de nadruk op heldere structuren en eerlijke materialen.
Een belangrijk document voor het begrip van deze