Ik geef zes dirham. Zoals iedere dag. “Shukran, bslama.” Ik sla de deur dicht van de rode taxi die mij van het centrum naar de Bab Bou Jeloud heeft gebracht. Daar staat-ie weer, de prachtige blauwe poort. Groepjes toeristen wachten hun moment af om een foto te maken in het mooiste licht. Ik sla mijn tas over m’n schouder en baan mij een weg tussen de brommers, taxi’s en mensen door. De medina in. De heerlijke medina. De geur van vers gebakken mlaoui en kruiden komt mij tegemoet. Het is levendig op straat. Een ieder is bezig met zijn eigen ding. Het fruit en de noten liggen gesorteerd klaar op de karren, te wachten op een koper. Restaurantjes wachten op hun eerste klanten. Naast een kamelenkop en brokken vlees opgehangen aan haken, wachten de kippen hun lot van die dag af. Ik loop door de steegjes, links, rechts, tussen de mensen door die de dag beginnen en zich storten op de basis. Eten, sociale contacten, geld verdienen, zijn. Tussen de opgestapelde kratten en karren, de straatkatten die genieten van een schaaltje melk of een hanenkop die voor hen is neergelegd. Ik spring aan de kant wanneer een man met een kar zijn weg verder de medina in probeert te vervolgen. De ene keer met een lading gasflessen, de andere keer met groentes of ander voedsel. Ik zeg gedag tegen de mensen die ik iedere dag tegenkom en vervolg mijn route... Het lijkt alsof de geuren sterker zijn, de kleuren intenser. Je kunt de zonnestralen voelen wanneer ze achter de hoge muren vandaan komen en je raken. Het Arabisch galmt als muziek door de straten.