Toen Algerije in 1962 onafhankelijk werd, leek de jongenatie er – ondanks de vele doden en de enorme schadevan de vrijheidsstrijd – een mooie toekomst tegemoet tegaan. Niet alleen was er een sterk besef van nationaleidentiteit, de strategische mediterrane ligging, het olieengasrijke achterland van de Sahara en de intrigerendemengelmoes van Arabische, Berberse, Europese en Afrikaanseculturele elementen maakten Algerije tot eenpotentiële regionale grootmacht.Die belofte – van Algerije aan de wereld, maar vooral vande machthebbers aan de eigen bevolking – werd niet vervuld.In plaats van uit te groeien tot een China of Braziliëaan de Middellandse Zee veranderde het land in de jarennegentig opnieuw in een strijdtoneel, ditmaal van Algerijnenonderling. Slechts langzaam herstelt het van diebloedige periode. Maar als Algerije echt z’n potentie wilvervullen, zijn politieke en economische veranderingennodig. Te beginnen met herstel van het geschonden vertrouwentussen burgers en staatsleiders en de opbouw vaneen meer productieve en minder eenzijdige economie.De Landenreeks is de betrouwbare bron van informatieover meer dan zestig landen in de wereld. De Landenreeksgeeft een toegankelijk beeld van waar het in een land nuwerkelijk om draait. Zonder in clichés te vervallen, schetstde reeks het gewone en het bijzondere van een land, enlegt ook het karakteristieke van zijn bevolking bloot.Grensverleggend en onmisbaar