De opgave: „Houd Kaap Hoorn aan bakboord" zag er waarlijk ontzagwekkend uit voor de bemanningen van de Whitbread Round the World race, toen ze de vaarinstructies lazen. Maar voordien zouden ze eerst nog Kaap de Goede Hoop moeten ronden, bij zeelui beter bekend als de Stormkaap.
De vijftien jachten voerden de vlaggen van vijf naties, plus die van de E.E.G. Ze werden bemand door zo’n 168 mannen en vrouwen. Te midden van een grote vloot toeschouwers verlieten ze Engeland eind augustus 1977 en hun eerste aanloophaven was Kaapstad.
Een paar dagen later startte de hele vloot weer voor een traject van 7400 mijl door stormen in de Roaring Forties en ijsbergen in het zuidelijk deel van de Grote Oceaan. Bij aankomst in Auckland was het verschil tussen het eerste en het tweede jacht slechts 47 minuten, na een zware wedstrijd de halve wereld rond. Daarop volgde een welkome pauze tijdens de Kerstdagen in Nieuw-Zeeland, alvorens enkele tienduizenden hen weer uitwuifden voor de etappe naar de zuidelijke IJszee.
Ze hadden al genoeg sensatie opgedaan voor hun hele leven, nog voor ze Kaap Hoorn moesten trotseren. Maar er zou nog meer avontuur volgen op hun tocht naar Rio de Janeiro. En tenslotte was daar de Atlantische Oceaan, die in de stormachtige maand maart moest worden overgestoken, vóór zij konden eindigen waar ze begonnen waren: in Portsmouth.
Navigator Gerard Dijkstra schreef een hoofdstuk voor de Nederlandse uitgave over „Het hoe en waarom van een overwinning in de Round the World race".