Hij staat niet opnieuw terecht. Na de oorlog is Johnny Schmitz veroordeeld. Het vonnis luidde: 6 jaar. Zo’n straf kreeg niet iedereen. Hij was bij de SS, actief in de werving in Nederland én Duitsland.Zijn dochter Jelleke heeft vele jaren gezwegen. Nu ze zelf oud is, móet ze het verhaal van haar bizarre jeugd vertellen. Voor haar kinderen en kleinkinderen, ook anderen mogen het weten. De schrijver luisterde naar haar woordenstroom en wilde méér weten, om beter te begrijpen. Hoe verder we in de tijd verwijderd raken van die grote oorlog, hoe onbekender we zijn met de achtergronden. Door die terug te halen, komen mensen en gebeurtenissen ineens heel dichtbij. Een klein voorbeeld hoe details tot leven komen. Het verhaal gaat, zegt Jelleke, dat mijn vader een keer wandelde. Hij zag de bisschop lopen en riep: Vader bisschop! Zegent u deze kleine even? Was dat een toevallige ontmoeting? Nee. De Nederlandse bisschoppen hadden al in 1936 stelling genomen tegen de nazi’s. Leden van de NSB en SS waren uitgesloten van de sacramenten. De zeer populaire Limburgse bisschop Lemmens begaf zich vaak onder het volk, ze spraken hem aan als vader bisschop. Hij onderbrak zelfs plechtigheden om kinderen te zegenen. De katholieke vader Johnny mag niet tijdens een mis ter communie. Hij zoekt naar een kans om Lemmens buiten een kerkgebouw tegen te komen om tenminste voor zijn dochtertje de zegen te kunnen vragen die hem zelf onthouden wordt. De dubbele verhaallijn, de rake en eerlijke taal van Jelleke en de nieuwsgierige naspeuringen van de schrijver maken van dit boek méér dan een familiekroniek. In een bij tijd en wijle spannend relaas ontvouwt zich een iets completer beeld. Sommige ‘feiten’ blijken niet te kloppen of komen in een heel ander daglicht te staan. Van een grote omslag in zijn denken, midden in de oorlog, was in de familie niets bekend…