Wegens doorslaand succes van de verhalenbundel 'Stamtäöfelkes', presenteert Frits Weerts weer een gloednieuwe bundel Limburgse dialectverhalen genaamd 'Mieër Stamtäöfelkes' (dialect uit Weert).

Frits Weerts (1939-2022) doet zijn inspiratie op aan de stamtafels van de Weerter etablissementen, voorzien van een goed glas bier, potlood en notitieboekje begeeft hij zich maar wat graag aan nieuwe aantekeningen en vertelsels.
Deze gloednieuwe verhalenbundel met 60 sterke, op waarheid gebaseerde, 'Wieërter verhalen' is voorzien van foto's en illustraties, en maakt een prachtig cadeau voor de aankomende feestdagen, om voor te lezen of te bewaren voor kinderen en kleinkinderen. Weerts geeft met deze bundel maar wat graag de verhalen door die vroeger in Weert de ronde deden, over mensen die in Weert werkten, leefden en 'kloeëdje'.
Van 'Piêpekrolle' tot aan 'Snuîk' en van de 'Mêrrentj' tot aan 'Luuëke', er is niets dat Weerts onbesproken laat.

'De stamtafel' was ooit in vrijwel elke kroeg een heilige plek. Een plek waar je niet zomaar ging zitten, want hier vond je de vaste stamgasten, van elke pluimage. Van 'gewone' werklui tot aan deftige heren, allemaal kwamen ze bij elkaar in het café en aan hun eigen stamtafel, dit alles op basis van kameraadschap en gewoonte. Zo genoot men van een glas bier en werd er o.a. kaart gespeeld.

De verhalen in dit boekwerk zijn een vermenging van 'sterke verhalen uit de kroeg' en herinneringen. De humorvolle en vlotte schrijfwijze van Weerts zorgen voor nostalgie en een glimlach van oor tot oor bij iedere lezer.