Pagina's bruin geworden, ruggen verschoten, met vlekken en slijtageplekken boven en onder aan de randen (met name deel I), scharnier voorplat deel I gebroken, maar nog vast aan de linnen band; bindingen goed. Naam + datum met pen op schutblad deel I. Staat van deel II is beter dan van deel II. Al met al nog in redelijke staat voor de leeftijd.

De bundel Brahman kan beschouwd worden als één groot samenhangend gedicht in twee delen: Brahman I en Brahman II. De dichter Johan Andreas dèr Mouw (* 1862 te Westervoort; † 1919 te 's-Gravenhage) heeft op het punt van samenstelling en keuze van varianten deel I zelf nog geheel voor de drukpers gereed kunnen maken, maar hij stierf precies drie weken voor het boek in de handel kwam. Voor het tweede deel, dat in 1920 bij dezelfde uitgever - W. Versluys, Amsterdam - en in dezelfde donkerpaarse linnen band verscheen, heeft zijn leerling en jarenlange vertrouweling Victor van Vriesland de definitieve volgorde en (naar eigen mededeling) in 73 gevallen de keuze uit de varianten vastgesteld.

De in deze twee delen gebundelde poëzie is ongeveer tussen 1912 en 1919 ontstaan (dus na de vijftigste verjaardag van de dichter) en was alleen aan een zeer kleine kring van intimi bekend. Dèr Mouw, die als classicus en filosoof naam had gemaakt, hield zich bewust verre van het letterkundige leven en liet zich pas in 1918 door Frederik van Eeden overhalen een aantal losse gedichten in tijdschriften te publiceren. Tussen 22 juni 1918 en 16 april 1919 verschenen dan ook 43 gedichten (waarvan vier bestaande uit een reeks sonnetten) in De Amsterdammer, De Beweging, De Nieuwe Gids en Elseviers Geïllustreerd Maandschrift. Voor deze openbaarmaking van zijn werk koos Dèr Mouw al dadelijk het pseudoniem Adwaita (Sanskriet voor: de tweeheidloze). Daarmee wilde hij vooral voorkomen dat men de gedichten als het werk van een al gerenommeerde classicus en wijsgeer zou lezen; zij moesten daarentegen geheel op hun eigen merites beoordeeld worden.

De beide delen Brahman (de h wordt als een zachte g uitgesproken) zijn op bijna identieke wijze opgebouwd: elk bevat sonnetten die als zelfstandige gedichten gelezen kunnen worden en andere die als een doorlopende vertelling aaneengeschakeld zijn. De reeksen bestaan soms uit twee of drie, maar een enkele maal ook uit meer dan vijftig sonnetten (‘Brahmans Liefdefeest’). Daarnaast staat in beide bundels nog een aantal langere strofische gedichten, opgebouwd uit terzinen (‘Jehova's uitvaart’), uit kwatrijnen (‘Sleetocht’) of uit virtuoos rijmende coupletten van zes (‘Thuiskomst’) of acht korte versregels (‘Dat ben jij’).

Zowel Brahman I als Brahman II opent met een korte serie ‘zelfstandige’ sonnetten die als poëticale inleiding dienen: zij roepen - veelal in het octaaf - een beeld op dat in het sextet betrokken wordt op bepaalde eigenschappen van het dichtwerk Brahman zelf. Beide delen worden afgesloten met een lang gedicht dat de overtuiging vertolkt dat de wereld de zichtbare vorm is die het alom tegenwoordige geestelijke beginsel - hier Brahman genoemd - heeft aangenomen.

Juist doordat het hele werk erop gericht is die gedachte van de wezenlijke eenheid in al het bestaande uit te drukken, zijn ook alle onderdelen, ondanks hun ogenschijnlijke gevarieerd