Peter van Hal beschikt over een tijdmachine. De enorme camera, waar platen in worden voorbereid die via alchemistische processen geschikt worden gemaakt voor het vangen van licht, is een fenomeen uit een andere tijd. Maar de personages, of het nou portretten zijn van mensen, dieren of de natuur zijn van nu.

Hij werd verliefd op het proces van Collodium-fotografie (Engels : collodion) na het zien van een documentaire over fotografe Sally Mann.

Eigentijdse onderwerpen dus met het karaktervolle, romantische en obscure van toen. Het hele procedé laat veel ruimte voor rafelrandjes en toevalligheden die in het moment plaatsvinden en in het resultaat zichtbaar worden. Het vakmanschap zit ‘m in het toelaten van toevalligheden die de magie versterken en weten hoe en wanneer met welke ingrepen de uitkomst te sturen.

Deze werkwijze vergt veel kennis van de techniek en de processen en is daarmee vooral het omgekeerde van de huidige digitale fotografie, waar in een oogwenk resultaten op schermpjes verschijnen en ambacht nauwelijks een rol speelt.

Peter werd er verliefd op. En soms vervloekt hij het ook. Het is duur, vies, tijdrovend en zijn inspanningen worden niet altijd beloond. Maar de zeggingskracht van dit medium raakt hem iedere keer weer. Met al z’n imperfecte perfectie. Imperfectie. Dat is dan ook de titel van het boek dat hij samenstelde met een selectie uit de duizend zwart-witfoto’s die hij inmiddels op zijn naam heeft staan.