"De 12de planeet" is een baanbrekend boek geschreven door de auteur en archeoloog Zecharia Sitchin, gepubliceerd in 1976. In dit boek presenteert Sitchin zijn controversiële theorieën over de oude Mesopotamische beschavingen en hun interacties met buitenaardse wezens. Hij stelt dat de Sumeriërs, een van de oudste beschavingen ter wereld, kennis en technologie ontvingen van een geavanceerd ras dat hij de Anunnaki noemt, afkomstig van de fictieve planeet Nibiru, die om de twaalfde planeet in ons zonnestelsel draait.

Sitchin baseert zijn argumenten op oude teksten, mythologieën en archeologische vondsten, waarbij hij beweert dat de Anunnaki de aarde bezochten en de mensheid hielpen bij de ontwikkeling van landbouw, steden en beschaving. Hij legt uit hoe deze buitenaardse wezens de mensheid genetisch hebben gemanipuleerd om een soort te creëren die hen zou kunnen dienen. Het boek verkent ook de implicaties van deze theorieën voor ons begrip van de menselijke geschiedenis en de oorsprong van religieuze overtuigingen.

"De 12de planeet" is het eerste deel van Sitchins 'Aardse Kronieken'-serie, waarin hij zijn ideeën verder uitwerkt en de lezer meeneemt op een reis door de tijd, van de oude Sumerische beschaving tot de moderne tijd. Het boek heeft een cultstatus verworven onder liefhebbers van alternatieve geschiedenis en UFO-theorieën, maar is ook bekritiseerd door wetenschappers en historici vanwege het gebrek aan empirisch bewijs en de speculatieve aard van Sitchins claims.

Met zijn intrigerende en vaak controversiële stellingen heeft "De 12de planeet" een blijvende impact gehad op de populaire cultuur en het denken over de relatie tussen de mensheid en het universum. Het boek daagt lezers uit om na te denken over de oorsprong van de mensheid en de mogelijkheid van buitenaards leven, en blijft een fascinerend onderwerp van discussie voor zowel voor- als tegenstanders van Sitchins theorieën.