Depressieve gevoelens zijn, net als bijvoorbeeld pijn, moeilijk objectief vast te stellen. Hiervoor is altijd het verhaal nodig van de mensen zelf. Dit verhaal en de manier waarop het wordt verteld, hangt deels af van de omgeving, de sociale context. Dit boek bevat stof tot nadenken voor hulpverleners die met depressieve cli�nten te maken hebben, zoals huisartsen, psychotherapeuten en psychiaters. De manier waarop mensen over hun depressieve klachten vertellen blijkt te vari�ren naar tijd en naar gender. Dit boek laat de sociale vormgeving van depressieve gevoelens zien in een specifieke situatie: de spreekkamer van de psychoanalyticus in de tweede helft van de vorige eeuw. Daarnaast wordt een tiental recenter gepubliceerde autobiografie�n over depressie geanalyseerd. Depressie blijkt niet goed begrepen te kunnen worden als een strikt individuele ervaring. Het is nauw verweven met de situatie waarin en met de persoon aan wie over de depressieve gevoelens wordt gecommuniceerd. Onderzoekers op het gebied van de geestelijke gezondheid(szorg) kunnen in dit boek een historisch-sociologische belichting vinden van een problematiek die tot nu toe door psychologen en psychiaters wordt gedomineerd. De minder theoretische hoofdstukken van dit boek bevatten ten slotte belangwekkende informatie voor mensen die ooit zelf een psychotherapeut over hun problematische somberheid hebben verteld. Jette Westerbeek (1953), sociologe, is docent aan de Universiteit Utrecht.