Zeldzaam, goede staat.
Gaandeweg verwierf Delepierre een encyclopedische kennis over zijn stad die hij graag aan anderen meedeelde. In 1837 werd hij tot archivaris van de Provincie West-Vlaanderen benoemd en het jaar daarop als stadsbibliothecaris van Brugge. Hij diende orde in de depots te scheppen, die sedert de revolutietijd in een chaos verkeerden. Aldus moest er zo vlug mogelijk een inventaris van het archief worden gemaakt en een catalogus van de stedelijke bibliotheek. Beide verzamelingen vormden een schier onaangeroerde bron die Delepierre voortdurend enthousiasmeerde en tot publicatie inspireerde. Met eenzelfde gemak als hij stadsrekeningen en kronieken over de Bourgondiërs uitgaf, bewoog hij zich op het terrein van de volksboeken en beschreef hij de monumenten en de geschiedenis van de stad in handige gidsen en in luxueuze albums. Bij de stichting in 1839 van de Société d'Emulation, een plaatselijk genootschap voor geschiedenis, was de Brugse archivaris een stuwende kracht en werd hij een van de vruchtbaarste medewerkers aan het tijdschrift van de vereniging. Een historisch dispuut over de betekenis van de Keizer Karelschouw van het Brugse Vrije vormde in 1840-42 de aanleiding tot een strijd onder de leden van het genootschap, waarbij Delepierre het onderspit moest delven. In zijn zelfzekerheid en superioriteit werd hij toen door de traditionele Brugse sociëteit tegen de muur gezet. De redding kwam uit Brussel. In september 1842 schreef gevolmachtigd minister Sylvain Van de Weyer een brief aan de koning met het verzoek om Delepierre aan te stellen als zijn attaché bij de Belgische ambassade in Londen. Aldus geschiedde en op 17 januari 1843 vertrok de gewezen Brugse archivaris en bibliothecaris met zijn gezin naar Engeland. Sindsdien werd hij in Brugge doodgezwegen. Zijn borstbeeld in de stadsbibliotheek raakte zoek, zijn publicaties werden geboycot, zijn verdiensten vergeten. DBNL