Omslagen variërend van licht verkleurd tot schoon en kleurfris; bladzijden schoon en gaaf, variërend van wit en ongelezen tot enigszins verschoten;
één nummer met bijgevoegde redactiebrief; geïllustreerd met zwartwit afbeeldingen.

ʚɞ Beschrijvingen ʚɞ

1. Mulder, H. L., Reve, Gerard Kornelis, van het, Meijer, Josine W. L., Ternoo, C., Gomperts, H. A. ༺༻ʚɞ༺༺ Tirade ༺༺༻ 1960 Volume 4 Part 45
Uitgeverij G. A. van Oorschot
1960, 1e druk, blz. 249-284, geniet in originele omslag
Omslag licht verkleurd, bladzijden gaaf, schoon en wit en volgens de bijgaande brief ongelezen.

༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
Los bijgevoegde brief van Tirade, gedateerd Amsterdam, 19 februari 2010, aan de lezer, namens de redactie Ester Naomi Perquin, Jeroen van Kan, Merijn de Boer, Menno Hartman. Zakelijke inhoud: toezending van dit oude nummer uit het archief van Van Oorschot; in de brief wordt benadrukt dat het om een nog ongebruikt exemplaar gaat; mogelijk relevant omdat de ontvanger dit nummer al heeft, erin schreef of er speciale belangstelling voor heeft; verzoek om eventueel opnieuw voor Tirade te schrijven of over dit nummer te reageren; mededeling dat het exemplaar ook als verpakkingsmateriaal voor de ingesloten antwoordkaart kan dienen;
༻ ʚɞ ༺

Omslag: Body and Soul, or East-West

de inhoud

H. L. Mulder
Tijdgenoot Tibor Déry

G. K. van het Reve
Vijf vrolijke verhalen

Josine W. L. Meijer
Wiessings gedenkschriften

C. Ternoo
Over Ierse nachten van S. Vestdijk

H. L. Mulder
Interview met Martin Walser

H. A. Gomperts
Ieder zijn standje
༻ ʚɞ ༺

Tekstfragment

Vijf vrolijke verhalen
door Gerard Kornelis van het Reve

I
Bloed

‘Allen!’ De man liet zijn schorre, raspende stem opnieuw door de ruimte klinken. Er kwam geen antwoord, maar ergens uit de buurt van de opgestapelde blokken geperst hooi kwam een kort geritsel. De oogleden van de man vernauwden zich gedurende de paar seconden dat hij onbeweeglijk bleef staan, al zijn zintuigen gespannen, wachtend of het geluid zich zou herhalen.

Het geritsel verplaatste zich. De man stak snel, met de achteloze nauwkeurigheid van een roofdier, de ruimte over die hem van de stapel hooi scheidde, sprong met geruisloze behendigheid over de voorste paar blokken heen, en trok de ineengedoken gestalte van een jongen te voorschijn. Even was er een stilte, die slechts verbroken werd door het geluid van een fluitende, hijgende ademhaling.

‘En wat deed jij daar? Opvreter. Jij laf kreng. Wat had jij hier te zoeken?’ sprak daarop zacht, en daardoor nog heser, de stem. Voordat er tijd had kunnen zijn geweest voor een antwoord, volgde reeds het geluid van steeds sneller toegediende slagen.
In het schaarse licht was alleen het gelaat van het kind duidelijk zichtbaar. Er waren geen tranen op te zien; uit de mond steeg wel een regelmatig, hoog gekreun op, maar in de spitse, muisachtige gelaatstrekken en de diepliggende, donkere ogen viel slechts een uitdrukking van geduldige waakzaamheid te lezen.

De man duwde de gestalte voor zich uit en drukte het gezichtje met brute kracht tegen de muur. Er klonk een gesmoorde gil, die de man een ogenblik zijn prooi deed loslaten. Opnieuw liet hij zijn vuisten op het lichaam van de jongen neerkomen, maar tenslotte scheen hij moe te worden, want opeens hield hij op, draaide zich om, en verdween.
Allen veegde het bloed, dat uit zijn neus liep, weg van zijn lippen en spuwde de stukjes hooi uit, die met het bloed zijn mond waren binnengekomen, en trad op zijn tenen naar buiten, in het volle daglicht. Nauwelijks was hij de staldeur uit, of opnieuw dook hij werktuiglijk in elkaar, maar de stem die zo onverwachts boven hem klonk, was niet dezelfde als die van daarvóór. Hij herstelde zich en keek omhoog.

‘Allen, kom hier.’ Hoog boven hem, over de rand van de vloer van de droogzolder, was een blozend gezichtje met gele krulletjes eromheen zichtbaar. Allen schudde nadrukkelijk het hoofd.

‘O, je bloedt helemaal. Kom hier!’ riep het stemmetje. De jongen veegde opnieuw zijn lippen schoon, en bekeek zijn hand. Hij deed een paar stappen naar voren, leunde tegen de ladder, en drukte zijn gezicht tegen het koele staal van een der sporten. ‘Je moet het zelf maar weten,’ kirde het stemmetje boven hem. ‘Je komt hier, of ik zal Vader wat gaan vertellen.’

De jongen klom langzaam de hoge ladder op en ging, boven gekomen, op de vloer zitten, na eerst een stuk gedroogde appel van een van honderden volgerende lijnen die door de loods gespannen waren, te hebben afgerukt en in zijn mond te hebben gestopt.

‘Dat heb je te laten,’ zei het meisje. ‘Ik ga het vertellen.’...."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

2. Eekman, T., Reve, Gerard Kornelis, van het, Sontrop, Th., Fokke, Gerrit, Schippers, K., Morriën, Adriaan, Meijer, H. Romijn, Timmer, Charles B. ༺༻ʚɞ༺༺ Tirade ༺༺༻ 1964 Nummer 96
G. A. van Oorschot, Amsterdam
1964, 1e druk, blz. 754-846, gebrocheerd in originele omslag
Geïllustreerd met zwartwit afbeeldingen.
Omslag schoon, gaaf en kleurfris. Bladzijden schoon, gaaf en wit.
༻ ʚɞ ༺

Inhoud december-nummer 1964 96

T. Eekman, Alexander Herzen 754
G. K. van het Reve, Brief door Tranen Uitgewist 767
Th. Sontrop, Swift's Utrecht 786
Gerrit Fokke, De mens moet mens worden!!! 788
K. Schippers, Twee gedichten 797
Adriaan Morriën, Gedicht 799
H. Romijn Meijer, Zeg maar Oswald 802
Adriaan Morriën, Poging tot Oekumene 831
Charles B. Timmer, Russische notities 838
Hollandse Nieuwe 854
In portfolio: Metten T. Koornstra 753
༻ ʚɞ ༺

Tekstfragment

".... Die dichter, schilder, schrijver en blokkendoosmaker is niet veel later failliet gegaan, en is toen vertrokken voor een voetreis van Den Helder naar Gibraltar, helemaal lopend langs de kust — je vraagt je soms af wat iemand bezielt.

We zaten dus te praten, Wimie en ik, en terwijl het licht in de kamer heel langzaam geringer werd, keek ik telkens door het raam naar buiten. Het uitzicht, op de achtergevels van allerlei huizen, was nog bijna precies hetzelfde als toen ik er nog woonde, behalve dat er inmiddels één huis was afgebroken. Ik tuurde naar een raamkozijn, niet zo ver weg, dat er erg verweerd en haveloos uitzag, grijs geverfd, maar die verflaag was er al bijna helemaal af, zodat er een oudere laag te voorschijn was gekomen van meer blauwachtig grijs. De bovenste, bijna verdwenen verflaag was van misschien wel vijf en twintig, dertig jaar geleden, maar de laag die nu zichtbaar was geworden, was van nog veel langer geleden, misschien van wel twintig jaar daarvoor, en niemand zou ooit nog kunnen vaststellen wie het geweest was, die toen dat kozijn geschilderd had. Misschien was het wel een heel mooie, zich nogal brutaal aanstellende maar eigenlijk erg verlegen en lieve jongen geweest, die in het geheim, zonder dat hij het ooit aan iemand heeft durven vertellen, verliefd was op een jonge timmerman bij dezelfde baas, 1½ jaar ouder dan hijzelf, die hij aanbad en met wie hij uit vissen ging, zowat elke zondag, en naar wie hij dan van opzij, of in de waterspiegeling, in wanhopige aanbidding hele middagen zat te kijken terwijl hij onhoorbaar zuchtte. Het zou zelfs kunnen dat hij nog in leven was, peinsde ik, heel oud, wonend bij familie die hem zijn spaargeld afhandig hadden gemaakt en in een hoek uit een houten nap lieten eten, maar niemand zou ooit zijn naam weten.

Wimie schonk ons allebei nog eens in. Weet je nog wel hoe we toen en toen, met die en die, daar en daar hebben zitten zuipen? Dat komt nooit meer terug — nee, nooit meer. Ik pro-..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

3. Kadt, J. de, Reve, Gerard Kornelis, van het, Krol, Gerrit, Wilmink, W. A., Michaelis, Hanny, Meijer, Henk Romijn, Waskowsky, Riekus, Brandt Corstius, H., Bregstein, Philo ༺༻ʚɞ༺༺ Tirade ༺༺༻ 1965 Nummer 107
G. A. van Oorschot, Amsterdam
1965, 1e druk, blz. 634-696, gebrocheerd in originele omslag
Omslag langs rug en randen licht verkleurd. Bladzijden schoon, gaaf en enigszins verschoten.
༻ ʚɞ ༺

Inhoud november-nummer 1965 107

J. de Kadt, Na de staatsgreep 634
G. K. van het Reve, Zeven geestelijke liederen 644
Gerrit Krol, In het binnenland van Venezuela 651
W. A. Wilmink, Bruidslied 663
Hanny Michaelis, Vier gedichten 667
Henk Romijn Meijer, Anoniem 671
Riekus Waskowsky, Twee gedichten 681
H. Brandt Corstius, Zes dagen onbedachtzaamheid 683
Philo Bregstein, Proust; een mens schrijft over zijn leven 688
Hollandse Nieuwe 696
In portfolio: Fer Hakkaart 664
༻ ʚɞ ༺

Tekstfragment

Oost, west

Ik ben wel thuis, maar houd de deur op slot.
Zodoende denken ze, als ze aan de deur komen,
dat ik niet thuis ben.
Maar ik ben er wel.
Het is waarlijk juist en passend
dat ze denken dat ik niet thuis ben,
want ik wil alleen zijn, met U.
En tegen U praten en schreeuwen, al geeft U geen
antwoord.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

naoorlogs, proza, poëzie, essayistiek, cultuurkritiek, spiritualiteit, Venezuela, Rusland, portfoliorubriek