Band aan de rug en randen verkleurd, beduimeld, boven de titel een aantal kleine rozerode vlekjes (Zie foto), rugeinden licht gestoten. Bladzijden gaaf, schoon licht verkjleurd met hier en daar, voornamelijk in de kantlijn roestvlekjes. Eerste schutblad uitgesneden.

༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
Op het Franse titelblad een ex libris met uil op boomtak naast inktpot met pen, met het opschrift “EX LIBRIS” en in banderol handgeschreven naam: “F. de Valk”.
༻ ʚɞ ༺
Op het titelblad een blauw stempel: “Nederlands Spiritueel Kerkgenootschap ‘DIENENDE LIEFDE’, gemeente Amsterdam / Secr.: Charlotte de Bourbonstraat 68 1 et. / AMSTERDAM-W. - Tel. 86238”.
༻ ʚɞ ༺

Nederlands Spiritueel Kerkgenootschap 'Dienende Liefde'
Dit boek was eigendom van het Nederlands Spiritueel Kerkgenootschap 'Dienende Liefde', een Nederlandse spiritistische groepering met christelijke, maar onorthodoxe trekken. Binnen deze kring stond het contact met de geestelijke wereld centraal, met een belangrijke rol voor mediums en zogenoemde helpers. De bijeenkomsten hadden vaak de vorm van een protestantse kerkdienst, maar met een uitgesproken spiritistische inhoud.

Onder leiding van de heer Spee ontwikkelde het genootschap zich tot een meer besloten gemeenschap, gericht op het beschermen van de eigen leer en praktijk.

Het boek maakt daarmee deel uit van een specifiek religieus milieu waarin spiritualisme en christelijke vormen samenkwamen, en vormt een tastbaar document van deze beweging.
༻ ʚɞ ༺

Drukkerij en Uitgeverij Vrede
Dit boek in gedrukt door Drukkerij en Uitgeverij Vrede in Blaricum, verbonden aan de Kolonie der Christen-Anarchisten. Deze kolonie werd in 1899 gesticht als een gemeenschap van mensen die wilden leven volgens idealen van eenvoud, geweldloosheid en gemeenschappelijkheid. De drukkerij speelde daarin een belangrijke rol en verzorgde uitgaven waarin deze opvattingen werden uitgedragen.

Felix Ortt was van 1902 tot 1903 binnen de kolonie betrokken bij Drukkerij en Uitgeverij Vrede. Samen met anderen werkte hij daar aan de verspreiding van christen-anarchistische en tolstojaanse ideeën.

Deze uitgave is daardoor niet alleen van bibliografisch belang, maar ook een document van een bijzondere idealistische beweging in Nederland rond 1900.
༻ ʚɞ ༺

Tekstfragment (blz. 84-85)

"...het eten van ons bordje karnemelksche pap — wat we figuurlijk ons theeuurtje noemen — gebeurt, kan hij de discussie met een enkele uitdrukking samenvatten of tot een oplossing brengen, die algemeene instemming vindt. Moesje en ik zijn het heel dikwijls niet eens, ik vind dat zij zich nog niet volkomen van oude vooroordeelen kan losmaken en zij vindt, zooals ze zegt, mij wat dartel en hemelbestormend met mijn ultra-geavanceerde ideeën, die heel mooi zijn voor één duizendste percent der menschen, maar voor de rest ontoepasselijk. En als we dan over zoo iets van meening verschillen, komt Bergsma dikwijls in eens met een gezichtspunt, dat mij wel wat remt maar toch in den grond gelijk geeft, en waarvan moesje, al is het wat ongewoon, toch de waarheid niet kan ontkennen — en zoo eindigt het gesprek meestal in een harmonisch slotaccoord. Ik plaag hem wel eens dat hij geen musicus geworden is, wegens zijn virtuositeit in het oplossen van dissonanten, maar dan zegt hij dat hij daar geen tijd voor heeft gehad, al zou hij gaarne muziek gestudeerd hebben — en daaruit zie ik weer dat hij toch hard gewerkt moet hebben als jongen.

Van Dr. Smits heb ik laatst wat meer bizonderheden omtrent hem gehoord, doordat hij met een oom van Bergsma bevriend is. Hij vertelde mij dat Bergsma wees is en behalve ’t gezin van dien oom alleen op de wereld staat. Hij moet hard gestudeerd hebben en heel knap zijn, en daarbij schatrijk. Dat laatste zou ik nooit van hem gedacht hebben, omdat hij iets heel eenvoudigs heeft in zijn kleeding, zijn eten en zijn heele leefwijze. Het is ook wel eigenaardig dat zoo’n rijke jongen toch zoo hard gestudeerd heeft, maar daar schijnt een bepaalde reden voor te zijn die ik niet weet. Of Dr. Smits die weet, is mij ook niet duidelijk geworden; maar ’t schijnt dat hij, toen hij een poosje..."
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

2e Tekstfragment (blz. 71)
"...slap, en gehoorzaam aan elke wenk die ik hem geef.
Eindelijk naderen we dan toch ons huis.
De weg door 't mooie bosch is me nooit zoo lang gevallen. Van 't mooie heb ik ditmaal niets gezien. Ik heb alleen gelet
welke paden het vlakst waren en 't gemakkelijkst om de baar te dragen. Anders keek ik altijd meer naar boven dan naar den grond.
Bergsma ligt nu geheel slap en uitgeput.
Zijn bescheidenheids-verzet is gebroken. Als ik vraag of we nu maar bij ons zullen stilhouden knikt hij en zegt „heel graag".
Ik vlieg even vooruit om 't aan moesje te zeggen; en een half uur later ligt hij rustig met koele compressen in mijn prettig
kamertje te bed en heb ik, door even te magnetiseeren, zijn pijn verzacht en hem in slaap gebracht.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

spiritualiteit, natuurleven, idealisme, gemeenschapszin, zedelijkheid, kerkgenootschap, Amsterdam, uilmotief,