༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
Band schoon, gaaf en kleurfris. Stofomslag sleets (schaafplekjes en op de rug beschadigd). Bladzijden gaaf, schoon en wit.
Een stevig gebonden, aantrekkelijk exemplaar. Opdracht op het schutblad.
༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻

Tekstfragment

In dit boek geeft de schrijver zijn visie op een aantal aspecten der gerontologie, benevens op die van een antropologische geriatrie.
Vanuit laatstgenoemde gezichtshoek heeft hij geprobeerd de uitkomsten van psychiatrisch en neurologisch onderzoek, voorzoverre deze betrekking hebben op voortijdig verouderde of bejaarde mensen, te belichten. In feite is hier sprake van een nieuwe stijl van geneeskundig onderzoek, waarvan de vruchtbaarheid, wat betreft de pathogenese van ouderdomsziekten en de behandeling van bejaarden, reeds in de praktijk is gebleken.

Stoornissen van lichamelijke functies, van gedragingen en belevingen bij ouden van dagen, zijn onvoldoende te verklaren enkel en alleen op basis van slijtageprocessen van hun organisme (de hersenen inbegrepen). Deze nieuwe medische aanpak beklemtoont echter ook de betekenis voor de gezondheid van subjectieve belevingen en waarderingen, die zich binnen het bestaan van deze categorie personen in hun verbondenheid met medemens, dingen en gebeurtenissen vormen.
Waar het organisme van een mens medeleeft in diens verhoudingsleven of existentie en er derhalve een samenhang bestaat tussen dat organisme en het bestaan, voltrekt zich enerzijds een interferentie tussen zijn belevingswereld en zijn organische processen.

Tegelijkertijd bepaalt het intra-organisch gebeuren mede de geaardheid van de menselijke bestaanswijze. Gestoorde functies, belevingen en gedragingen van de bejaarde dienen derhalve te worden benaderd vanuit een polair spanningsveld, waarvan de ene pool representatief is voor het organisme en de andere voor de betekeniswaereld van het desbetreffende individu, welke resulteert uit zijn samenspraak met het milieu, dat hij bewoont.
Dat het aanbeveling verdient binnen het kader van een antropologische gerontologie naar Buytendijks voorbeeld een antropologische neurofysiologie te introduceren, is een logisch gevolg van wat boven aan de orde is gesteld.

༻ ʚɞ ༺ Provenance ༻ ʚɞ ༺
Aan Jaap (?)
uit dank-
baarheid voor
zijn grote
vriendschap.
St Nicolaas 1971.

Sjef
༻ ʚɞ ༺

Prof. dr. Joseph Gerard Hubert Prick werd op 21 april 1909 in Maastricht geboren en groeide uit tot een van de vooraanstaande Nederlandse neurologen en psychiaters van de twintigste eeuw. Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij al vroeg ervaring opdeed in het histologisch en neurologisch onderzoek. Tijdens zijn studie werkte hij onder meer in het laboratorium van prof. G.C. Heringa en bij het onderwijs in de microscopische anatomie van het zenuwstelsel onder leiding van prof. C.U. Ariëns Kappers.

Na zijn artsexamen werkte Prick korte tijd op de kliniek voor inwendige ziekten van prof. I. Snapper. Daarna specialiseerde hij zich in de neurologie bij prof. Bernard Brouwer en in de psychiatrie bij prof. K.H. Bouman. In 1938 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam op een neurologisch onderwerp en vestigde hij zich als specialist op het grensvlak van neurologie en psychiatrie.

In 1938 werd hij betrokken bij de uitbreidingsplannen van de Nijmeegse universiteit. Op 1 mei 1940 begon hij, vlak vóór de Duitse bezetting, als hoofd van de psychiatrische en neurologische afdeling van het Sint-Canisiusziekenhuis in Nijmegen. Ondanks de oorlogsomstandigheden en de beperkte voorzieningen wist hij daar een belangrijk fundament te leggen voor de latere ontwikkeling van zijn vakgebied.

In 1941 werd Prick privaatdocent in de faculteit der Rechtsgeleerdheid. Zijn openbare les, De forensische psychiatrie bezien vanuit een biologisch standpunt, markeerde zijn inzet voor een wetenschappelijke benadering van de forensische psychiatrie. Nog vóór de sluiting van de universiteit in oorlogstijd was hij al voorgedragen als buitengewoon hoogleraar, met onderwijsopdrachten op het terrein van zenuwstelsel, psychopathologie en klinische psychologie.

Na de oorlog ontwikkelde zijn loopbaan zich verder. In 1945 werd hij buitengewoon hoogleraar en in 1954 gewoon hoogleraar Neurologie en Psychiatrie. In datzelfde jaar werd hij ook benoemd tot hoogleraar Neurofysiologie en Psychopathologie bij de faculteit der Sociale Wetenschappen. Daarmee speelde hij een centrale rol in de opbouw van het medische en gedragswetenschappelijke onderwijs in Nijmegen.

Zijn onderzoeksterrein was breed. Hij publiceerde over hysterie, oorlogspsychosomatosen, kinderverlamming, antropologische neurologie en dementie, en hield zich daarnaast bezig met ethische vragen binnen de neurologie en psychiatrie. Wanneer medische ontwikkelingen raakten aan principiële kwesties, werd Prick vaak gevraagd daarover zijn oordeel te geven. Van zijn hand verschenen meer dan 240 publicaties.

Ook als opleider en bestuurder had hij grote invloed. Hij begeleidde 24 promovendi en speelde een actieve rol in de opleiding van zenuwartsen, neurologen en psychiaters. In 1945 en 1946 was hij als eerste vertegenwoordiger van zijn beroepsgroep voorzitter van het Concilium Neuropsychiatricum in het kader van de Specialisten Registratie Commissie. In 1964 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.

Zijn betekenis reikte verder dan Nederland. In Rome sprak hij bij het Vaticaan over lobotomie, een destijds omstreden onderwerp dat zowel medische als ethische vragen opriep. In 1972 werd zijn klinische afdeling gesplitst in neurologie en psychiatrie, en in 1974 opende mede dankzij zijn inzet het nieuwe Instituut voor Neurologie in Nijmegen, waar patiëntenzorg, onderwijs en onderzoek samenkwamen.

Naast zijn werk als arts en hoogleraar had Prick een sterke belangstelling voor de natuur. Hij was vlinderverzamelaar, publiceerde over orchideeën in de Maasvallei en was een fervent visser. In 1978 werkte hij aan zijn afscheidscollege, maar hij overleed onverwacht op 22 juli van dat jaar in Kekerdom. Met zijn werk heeft Joseph Gerard Hubert Prick een blijvende plaats verworven in de geschiedenis van de Nederlandse neurologie en psychiatrie.

༺༺༻ ʚɞ ༺༺༻
veroudering, levensfase, zenuwstelsel, psychopathologie, neurofysiologie, mensbeeld, belevingswereld, bestaanswijze, ouderenzorg, organische processen,