In Alle mensen zijn sterfelijk vertelt Simone de Beauvoir het verhaal van Fosca, een Italiaanse edelman uit de veertiende eeuw die — na het drinken van een toverdrank — onsterfelijk wordt. Wat aanvankelijk als een zegen lijkt, verandert al snel in een last. Fosca ziet geliefden sterven, samenlevingen veranderen en de wereld steeds verder van hem vervreemden. Zijn onsterfelijkheid blijkt geen eeuwige vreugde, maar een voortdurende herinnering aan verlies, vergankelijkheid en isolement. Door de eeuwen heen reist Fosca: hij is vorst, avonturier, revolutionair — met elke levensfase nieuwe rollen, macht en rijkdom. Toch blijft hij gevangen in het onvermogen echt deel te nemen aan een sterfelijk menselijk bestaan. Later, in de twintigste eeuw, ontmoet hij Régine, een actrice die haar vluchtige, sterfelijke leven wil verruilen voor eeuwigheid. Wanneer Régine verstrikt raakt in Fosca’s verhaal, wordt het contrast tussen sterfelijkheid en onsterfelijkheid pijnlijk duidelijk: het verlangen naar onsterfelijkheid botst op de menselijke behoefte aan vergankelijkheid, kwetsbaarheid én liefde. Het boek is daarmee méér dan een fictief verhaal: het is een existentiële parabel. Via Fosca’s eeuwige bestaan stelt De Beauvoir fundamentele vragen over de waarde van het leven, de betekenis van tijd en de prijs van onsterfelijkheid. Ze toont aan dat eindigheid — sterfelijkheid — paradoxaal genoeg kan maken dat het leven betekenis krijgt. Onsterfelijkheid verliest zijn glans wanneer het onsterfelijk bestaan leeg is van menselijke verbondenheid, veranderlijkheid en sterfelijkheid.