De Vlaamse landschapschilderkunst kende vanaf haar ontstaan op het einde van de 15e en begin 16e eeuw, een lange evolutie. De landschappen ontwikkelden zich van pittoreske of fantastische achtergronddecors tot zelfstandig meesterwerken waaronder zeestukken, dorpsgezichten, woudlandschappen en havenzichten. Omstreeks 1500 ontstaat het wereldlandschap. Dit type landschap ligt aan de oorsprong van de landschapschilderkunst, Joachim Patinir en Henri met de Bles zijn pioniers van dit genre. Karakteristiek voor het wereldlandschap is haar gezichtspunt: de blik wordt langs bergen en rivieren naar de horizon geleid. De menselijke figuur verzinkt in dit weidse panorama. Deze publicatie fungeert als wetenschappelijke tentoonstellingscatalogus en biedt een diepgaande analyse van de opkomst van het landschap als zelfstandig genre binnen de schilderkunst van de zestiende en zeventiende eeuw. Het werk is opgebouwd uit thematische essays van verschillende specialisten die de ontwikkeling van het landschap onderzoeken vanuit stilistisch, iconografisch en historisch perspectief. Daarbij wordt aandacht besteed aan kunstenaars zoals Joachim Patinir, Pieter Bruegel en Peter Paul Rubens, en aan de wisselwerking tussen natuurwaarneming, religieuze betekenis en artistieke innovatie. Naast de essays bevat het boek uitgebreide catalogusfiches van de tentoongestelde werken, inclusief technische gegevens, herkomst en interpretatie. De rijkdom aan illustraties ondersteunt de analyse en maakt het werk tot een essentieel naslagwerk voor de studie van de vroegmoderne schilderkunst en de evolutie van het landschap in de Zuidelijke Nederlanden.