'Zwemles was leuker dan anders. Alleen de juf deed vervelend.''Wat deed de juf dan?' vroeg ik voorzichtig.'Nou, ze zei dat ik op moest schieten. Met aankleden.''En toen?''Ik heb tegen haar gezegd dat haastige spoed zelden goed is.' Ze lachte. Ze had blossen op de wangen. Ze was bijna acht jaar. Ze las al hele boeken. Haastige spoed, zelden goed - je kon er niet vroeg genoeg achter komen, vond ik zelf.Martin Bril schreef al over zijn dochters toen ze nog niet eens geboren waren. De verhalen over zijn meisjes behoren tot de ontroerendste en mooiste die hij in zijn leven schreef.Iedereen kan met de familie Bril meeleven: de laatste weken voor de geboorte, het verschonen van een spuitluier, het eerste tandje. Het ene moment kunnen ze lopen, het volgende kunnen ze praten: kinderen. Op een dag komen ze in de eerste kritische fase: de periode van het grote waarom. Iedere ochtend op weg naar school vragen de dochters Bril het hemd van het lijf. Waarom dit, waarom dat? Al die vragen doen het wereldbeeld van de jonge vader soms wankelen. In De mooiste dochters van de hele wereld beleeft de lezer de aandoenlijke en humoristische ontwikkelingen van Martin Bril, van kersverse vader tot de vader voor wie zijn meisjes zich schamen. Het hele scala aan emoties van totale ontreddering tot diep geluk komt aan bod.Martin Bril (1959-2009) schreef jarenlang een van de meest gelezen columns in Nederland, eerst in Het Parool en vanaf 2001 ook in de Volkskrant. In Vrij Nederland schreef hij het wekelijkse feuilleton 'Evelien', waarvan tevens een succesvolle televisieserie werd gemaakt. Bril publiceerde tientallen boeken die steevast uitgroeiden tot bestsellers.