Emma Goldman had voor het anarchisme vooral een praktische betekenis. Van haar capaciteiten als propagandiste getuigt haar autobiografie 'Mijn leven', die eerder in Nederlandse vertaling bij Het Wereldvenster verscheen. Haar bijdrage aan de anarchistische theorievorming is van minder belang geweest.
In Emma Goldmans 'Essays en brieven' kunnen wij haar leren kennen als een onverzettelijk strijdster die nooit werd gedesillusioneerd, al waren de omstandigheden nog zo ontmoedigend. Zij sprak met verve over anarchisme, liefde, emancipatie, christendom en opvoeding, waarbij zij in het vuur van het betoog tegenstrijdigheden niet altijd wist te vermijden. Dat neemt echter niet weg dat het boeiend is iemand te lezen die in haar tijd niet zonder betekenis was en dat ook nu nog is. Deze bundel essays en brieven vormt een welkome aanvulling op haar autobiografie, omdat de ideeën die haar tot zo'n kleurrijke levensloop dwongen, nu uitdrukkelijker aan de orde komen.
Bij de samenstelling van de bundel is gepoogd zo veel mogelijk over een zelfde onderwerp zowel essays als brieven op te nemen, hoewel dat niet altijd is gelukt. In de essays voert vooral het theoretisch idealisme de boventoon, in de brieven de praktijk. De selectie is, gedwongen door de enorme hoeveelheid brieven en essays, in belangrijke mate door willekeur bepaald. De essays zijn voornamelijk geschreven in de periode tussen oprichting en opheffing van het anarchistische maandblad 'Mother Earth' (1906-1917). De brieven zijn afkomstig uit haar periode van ballingschap (na 1919, toen zij de VS moest verlaten). Een belangrijk figuur met wie werd gecorrespondeerd, was Alexander Berkman, een vooraanstaande anarchist, voor wie Emma Goldman een leven lang genegenheid koesterde. Hetgeen overigens niet wegnam dat hun onderlinge briefwisseling een - soms vermakelijk - polemisch karakter kon hebben.