270 vC). Van het epicurisme is vaak alleen de hedonistische kant bekend: het najagen van genot als hoogste goed. Maar wie Lucretius leest, begrijpt dat bij Epicurus genot verband houdt met onthechting en zelfbeperking: vrij van angsten en begeertes is de mens het gelukkigst. Het mooie is, dat de materiële, vaak als somber opgevatte levensopvatting van Epicurus bij Lucretius is ingebed in een lyrisch werk dat een vreugdevolle weerspiegeling van de tastbare wereld lijkt te willen zijn: biologie, staatsinrichting, anatomie, geologie, meteorologie. (...) Schrijvers’ nieuwe, glanzende vertaling van de 7.400 verzen van 'De rerum natura', met inleiding en een uitvoerige beschrijving van Lucretius’ ‘Nachleben’ in Nederland, ligt voor hem op de salontafel. ‘Tolk en Schildknaap van Epicurus,' zo karakteriseert Schrijvers Lucretius. Hemzelf zou je de tolk van Lucretius in Nederland kunnen noemen, al boekte hij eerder succes met in helder, toegankelijk Nederlands gestelde vertalingen van Horatius en Vergilius. Hij promoveerde op Lucretius in 1970 (...). Al met al is Schrijvers al zo’n 45 jaar met Lucretius bezig, schat hij. Als diens grootste verdienste noemt hij zijn vermogen kunst en wetenschap te integreren. Schrijvers: 'Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat wetenschapper en schrijver C.P. Snow de scheiding tussen de werelden van kunst en wetenschap aan de kaak stelde in zijn beroemde rede 'Two Cultures'. Universiteiten proberen met allerlei projecten die kloof weer wat te dichten, maar hoezeer een werkelijke synthese mogelijk is, dat zie je bij Lucretius. Verschillende keren verwijst hij naar de woorden van zijn gedicht, samengeklonken letters immers, zoals samengeklonken deeltjes zichtbare verschijnselen vormen. De wereld moest zijn tekst wórden, daarvan ben ik overtuigd. Bij de natuurverschijnselen dondert en bliksemt het in zijn taal.' Daarnaast is 'De rerum natura' een polemisch werk, vertelt Schrijvers in zijn inleiding. De epicuristen zetten zich met hun afwijzing van de onsterfelijkheid van de ziel en de goddelijke voorzienigheid af tegen de dominante filosofie uit de eerste eeuw voor Christus, de Stoa. Schrijvers: 'Lucretius zet de bijl aan het staatsbestel van het Romeinse rijk, dat gebaseerd was op een staatsgodsdienst. Er waren haruspices (‘leverkijkers’ (...)) en wichelaars, maar wel zo dat de senaat bepaalde welke voorspellingen relevant waren. (...) Bij het vertalen laat Schrijvers zich leiden door twee codes, vertelt hij. 'Een taalkundige code en een esthetische code. Als Lucretius ergens een alliteratie heeft staan, of een enjambement, dan heb ik het ook. Ik heb geprobeerd zo dicht mogelijk bij zijn stijl te blijven.' (MAARTJE SOMERS 21.11.2008 in NRC Boeken). Latin - Dutch text.