De crisis in het Europese denken is een cultuurhistorische studie waarin Paul Hazard de intellectuele veranderingen in Europa tussen 1680 en 1715 beschrijft, een periode die wordt gezien als de overgang van het traditionele wereldbeeld naar het denken van de Verlichting. Het boek laat zien hoe oude zekerheden op het gebied van religie, politiek en wetenschap steeds meer ter discussie kwamen te staan.

Hazard beschrijft hoe nieuwe ideeën over rede, tolerantie en vooruitgang zich begonnen te verspreiden en het fundament legden voor moderne opvattingen over vrijheid en rationaliteit. Denkers, schrijvers en wetenschappers speelden hierin een belangrijke rol door bestaande dogma’s kritisch te onderzoeken en alternatieve visies te ontwikkelen. Daarbij wordt duidelijk hoe deze intellectuele verschuiving leidde tot een breuk met middeleeuwse tradities.

Het boek besteedt ook aandacht aan de spanningen die deze veranderingen veroorzaakten. De botsing tussen geloof en wetenschap, traditie en vernieuwing, en autoriteit en individuele vrijheid vormt een belangrijk thema. Hierdoor ontstaat een beeld van een tijdperk van twijfel, maar ook van creatieve vernieuwing.

Dit werk is vooral interessant voor lezers met belangstelling voor Europese geschiedenis, filosofie en de oorsprong van het moderne denken. Het geldt als een belangrijke studie over het ontstaan van de Verlichting en de culturele veranderingen die Europa blijvend hebben beïnvloed.